บทที่ 77 ปลดผนึกรอยประทับของบรรพจารย์!ลูเยี่ยนวดขมับของตนเอง คิดในใจว่าพ่อตาของเขาไปเชิญหญิงสาวประหลาดเช่นนี้มาจากที่ใดกัน ช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน!
หลิวจิ่นกลับไม่รู้ความคิดในใจของลูเยี่ยเลยแม้แต่น้อย นางพูดเองลอย ๆ ว่า “ข้าเคยพูดกับฉินอูซางว่าข้าไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของเจ้ากับชิงหลีเลย และเคยเสนอฉินอูซางว่าอยากจะแยกพวกเจ้าทั้งสองคนออกจากกัน”
ลูเยี่ยขมวดคิ้ว “ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?”
หลิวจิ่นกล่าวต่อว่า “ตอนนั้นข้าคิดว่าเจ้ากับชิงหลีไม่ใช่คนในโลกเดียวกัน การมีอยู่ของเจ้าจะส่งผลกระทบต่อเส้นทางของชิงหลีในอนาคต แต่ตอนนี้…” หลิวจิ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ความคิดของข้าที่มีต่อเจ้าเปลี่ยนไปบ้างแล้ว ความจริงแล้วการแสดงออกของลูเยี่ยในคืนนี้เหนือความคาดหมายของนางและเกินกว่าที่นางประเมินไว้”
ในโลกใบนี้มีเด็กหนุ่มขอบเขตชักนำวิญญาณคนใดบ้างที่เมื่อเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์แล้วยังสามารถทำได้ถึงขั้นนี้? อย่างน้อยหลิวจิ่นก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน แต่หลิวจิ่นเป็นห่วงว่าลูเยี่ยจะหยิ่งผยอง สมควรตำหนิก็ต้องตำหนิอยู่บ้างเพื่อป้องกันไม่ให้เขาหลงระเริง ดังนั้นนางจึงเสริมอีกประโยคว่า “แต่ยังห่างไกลนัก!”
สีหน้าของหลิวจิ่นเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ข้าต้องเตือนเจ้าสักประโยค พรสวรรค์ของชิงหลีนั้นพิเศษมาก บัดนี้นางเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตแท่นทองคำที่อายุน้อยที่สุดในต้าเฉียนแล้ว และในอนาคตไม่ช้าก็เร็
