ะที่สุดก็คือไม่ว่าจะเป็นหลิวจิ่นหรือราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณก็ตาม ต่างไม่ได้มาเพื่อตัวเขาเองเลย
หลิวจิ่นมาเพราะได้รับการขอร้องจากผู้อื่น
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณมาเพราะเห็นแก่อาจู
แน่นอนว่าพวกนางช่วยเหลือจริงแต่กลับคอยหยิบยกบุญคุณขึ้นมาอ้างและเห็นแก่ตัวทั้งยังหลงคิดว่าตนเองถูกต้องเสียอีก!
ลูเยี่ยไม่ได้เกลียดหลิวจิ่นกับราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณเขาเพียงแต่รู้สึกไม่สบอารมณ์
รู้สึกขุ่นเคืองมาก
“มนุษย์เป็นเขียง ข้าเป็นปลา ดูเหมือนพวกเจ้าจะมองตระกูลลูของข้าเป็นเหมือนเนื้อปลาบนโต๊ะอาหารที่สามารถหั่นเฉือนได้ตามใจชอบ จะเอาหรือจะทิ้งตามอำเภอใจงั้นหรือ?”
ลูเยี่ยเอ่ยพลางหันไปมองโม่เฉินอย่างฉับพลัน “พี่ชาย ข้าพูดมากไปหรือไม่?”
“อย่าสนใจ! เรื่องพวกนั้นทำไม ตราบใดที่เจ้าพูดแล้วสบายใจก็พูดไปเถิด!”
เขาถอนหายใจอย่างเห็นอกเห็นใจเห็นได้ชัดว่าน้องชายคนนี้ต้องทนความอยุติธรรมมามากมายในช่วงที่ผ่านมา!
ฉะนั้นหากเป็นความยากลำบากที่สามารถรับมือได้ด้วยตนเองเขาจะไม่เชิญเขาออกมาอย่างแน่นอน
“พูดออกมาแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นมาก”
ลูเยี่ยค่อย ๆ ลุกขึ้น “มีเพียงพี่ชายอยู่ข้าถึงกล้าพูดความในใจออกมาโดยไม่ต้องกังวลอะไรเช่นนี้”
ในตระกูลลูเขาคือประมุขตระกูล จำเป็นต้องแสดงความมั่นใจและความสงบเยือกเย็นอย่างเต็มที่ เพื่อให้สมาชิกในตระกูลมั่นใจและยอมรับในตัวเขา
เมื่อยามเผชิญหน้ากับศัตรูเขาต้องรับมือกับเหตุการณ์ฉุกเฉินใด ๆ อย่างใจเย็น แม
