อนย้ายร่างอย่างรวดเร็ว หลีกเลี่ยงการโจมตีประกบหน้าหลังได้อย่างหวุดหวิด!
“หนีไปได้…”
ลูเยี่ยรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ร่างของเขาถอยร่นไปอยู่ที่ห่างไกลแล้ว ไม่ได้รับผลกระทบจากคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่หลงเหลือจากการต่อสู้นั้น
อีกาหัวขาวรู้สึกงุนงงอย่างมาก
เกิดอะไรขึ้น?
ท่านใต้เท้าคงคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะมีคนออกมาจัดการกับเวยเทียนหลาน?
ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน!
มิเช่นนั้นเหตุใดท่านใต้เท้าจึงจำเป็นต้องบีบบังคับให้เวยเทียนหลานลงมือด้วย?
ชัดเจนว่าเขาใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อสร้างโอกาสให้ยอดฝีมือลึกลับทั้งสองคนนั้นได้โจมตี!
อีกาหัวขาวคิดว่าตนเองคาดเดาความจริงได้ถูกต้อง มันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งอยู่ในใจ
บัดซบ! ท่านใต้เท้านี้ร้ายกาจจริงๆ!
“ข้าเวยเทียนหลานมีคุณธรรมและมีความสามารถอันใด ถึงทำให้ท่านทั้งสองต้องร่วมมือกันลอบโจมตีเช่นนี้?”
เวยเทียนหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำ
เขายืนตัวตรงราวกับหอก ดวงตาเจิดจ้าดังโคมสีทอง กวาดสายตามองไปยังสตรีในชุดผ้าป่านที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน
“เจ้าทั้งไร้คุณธรรมและความสามารถจริงๆ มิเช่นนั้นเหตุใดผู้เป็นปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์เช่นเจ้าจึงไปรังแกคนรุ่นหลังเช่นนั้นเล่า?”
สตรีในชุดผ้าป่านเอ่ยปากขึ้นอย่างเรียบเฉย
ร่างของนางผอมบางระหง รูปโฉมธรรมดาแต่เมื่อยืนอยู่ตรงนั้นพลังเลือดลมในร่างของนางราวกับแม่น้ำยาวใหญ่ที่กำลังไหลเชี่ยวกราก ทำให้พลังอำนาจของนางแข็งแก
