ร่งยิ่งขึ้น
จริงๆ แล้วสามารถใช้คำว่ายิ่งใหญ่และไร้ขีดจำกัดมาบรรยายได้
สำหรับการเยาะเย้ยจากสตรีในชุดผ้าป่านผู้นั้น เวยเทียนหลานไม่ได้ใส่ใจแต่อย่างใด
เขากวาดตามองไปยังความมืดมิดที่อยู่ไกลออกไปแล้วกล่าวว่า “ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณ เมื่อได้ลงมือแล้ว ไฉนจึงไม่ปรากฏตัวให้เห็น?”
เสียงของเขาดังก้องไปไกล
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณ?
อีกาหัวขาวอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงกระแสจิตถาม “ท่านใต้เท้า ท่านรู้มาตั้งแต่แรกแล้วหรือว่าผู้นั้นคือราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณ?”
ลูเยี่ยส่งเสียงกระแสจิตตอบว่า “ข้าไม่รู้ และยิ่งไม่รู้จักพวกนาง เพียงแต่รู้ว่าพวกนางซ่อนตัวอยู่ในที่มืดมาตลอด”
อีกาหัวขาวชะงักไป จู่ ๆ ก็ตระหนักได้ว่าการคาดเดาเมื่อครู่นี้ของตนเองนั้นไม่ถูกต้อง!
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงหวานใสไพเราะดังมาจากความมืดแห่งหนึ่งในระยะไกล
“เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ข้ากับสหายเต๋าท่านนั้นไม่ได้มาด้วยกัน”
พร้อมกับเสียงนั้น หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีเขียวอ่อนคล้ายน้ำก็เดินออกมาอย่างสง่างาม
นางมีผิวขาวผุดผ่องดังหิมะ เปล่งประกายงดงาม มุมปากมียิ้มบาง ดวงตาคู่งามคล้ายดอกท้อ เต็มไปด้วยเสน่ห์และแววฉลาดเฉลียว
ในมือเรียวงามราวกับหยกของนางกำลังเล่นกับมีดบินสีเขียวเข้ม มีประกายแสงสายฟ้ากระพริบวูบวาบ
เห็นได้ชัดว่าคนที่ลอบโจมตีเวยเทียนหลานจากด้านหลังเมื่อครู่ก็คือนางนั่นเอง
“ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณจริงๆ ด้วย!”
อีกาหัวขาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“ราชา
