่า “เจ้าที่ยืนกรานจะให้ข้าสังหารเจ้าในคืนนี้ไม่ได้ตั้งใจจะใช้มือของพวกนางเพื่อกำจัดข้าให้สิ้นซากเลยหรือ?”
ลูเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชาว่า “หากท่านไม่ได้รู้แต่แรกว่าพวกนางซ่อนตัวอยู่ในที่มืด คืนนี้ท่านจะต้องสุภาพกับข้าถึงเพียงนั้นด้วยหรือ?”
อีกาหัวขาวถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมาในทันที
ก่อนหน้านี้เมื่อเวยเทียนหลานปรากฏตัวก็ทำเหมือนอยากจะประนีประนอม ไม่อยากเข้ามายุ่งเรื่องของเวยซุน
แท้จริงแล้วไม่ใช่เพราะเวยเทียนหลานมีจิตใจกว้างขวางไม่อยากใช้ความได้เปรียบเอาเปรียบผู้อ่อนแอกว่า แต่เป็นเพราะเกรงกลัวราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณกับสตรีในชุดผ้าป่าน!
เมื่อเห็นว่าถูกลูเยี่ยเปิดโปง เวยเทียนหลานก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า “เจ้าพูดถูกแล้ว หากไม่ใช่เพราะมีสหายเต๋าทั้งสองท่านอยู่ที่นี่ เมื่อข้าปรากฏตัวในคืนนี้เจ้าก็คงตายไปแล้ว!”
อีกาหัวขาวพึมพำว่า “บัดซบ เฒ่าผู้นี้แสดงได้เก่งจริง ๆ! ข้าเคยคิดว่าเขาเป็นคนที่มีจิตใจกว้างขวางเสียอีก!”
ลูเยี่ยไม่ได้ใส่ใจเขากล่าว่า “ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์คนหนึ่งต่อให้มีจิตใจกว้างขวางเพียงใด เมื่อเผชิญหน้ากับการที่คนในตระกูลประสบภัย จะยอมปล่อยวางได้อย่างไร”
“ลูซิงอีช่างมีหลานชายที่ดีจริง ๆ!”
เวยเทียนหลานไม่สนใจการเยาะเย้ยของลูเยี่ย เขากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “แต่เจ้าก็เห็นแล้ว แม้สหายเต๋าทั้งสองจะลงมือช่วยเหลือก็ไม่สามารถเอาชนะข้าได้! นี่คงไม่ใช่สิ่งที่เจ้าอยากเห็นกระมั
