บทที่ 73 ไม่ตายไม่เลิกรา!“ปราบ!”
เวยซุนคำรามด้วยความโกรธ
พลังลมปราณทั่วร่างดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง มือทั้งสองประสานกันร่ายเคล็ดวิชาก่อตัวเป็นภูเขาสูงใหญ่ตระหง่าน
“ตราผนึกภูเขาเทพหกทิศ!”
เพียงการโจมตีเดียวราวกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ปรากฏสู่โลก ปราบปรามทั่วทั้งห้าทิศ
นี่เป็นเคล็ดวิชาลับอันทรงพลังที่สุดที่เวยซุนครอบครองไว้ ซึ่งจะถูกนำมาใช้เฉพาะในยามคับขันเท่านั้น
แต่ภายใต้สายตาอันตกตะลึงของเขา หมัดนี้ของลูเยี่ยกลับทะลวงไปข้างหน้าดุจทะลุทะลวงกิ่งไผ่ ทำลายภูเขาใหญ่นั้นจนแหลกละเอียด
ราวกับว่าภายใต้หมัดเดียวนี้สามารถบดขยี้ทุกสิ่งได้ ไม่มีสรรพสิ่งใดต้านทานได้!
พลังหมัดอันไรเทียมทานนั้นยังคงมีแรงส่งไม่ลดลง ซัดร่างเวยซุนลอยกระเด็นออกไป
เวยซุนลอยไปไกลกว่าสิบจั้ง แขนซ้ายกระดูกร้าว เนื้อหนังแตกเลือดไหลซึมออกจากปาก
ใบหน้าหล่อเหลาได้กลายเป็นสีขาวซีดจนเกือบโปร่งใส
อวัยวะภายในของเขาลล้วนได้รับความกระทบกระเทือน พลังปราณทั่วร่างเกือบจะสลายไปทั้งหมด!
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้… เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้…”
เวยซุนยากที่จะยอมรับได้
นับตั้งแต่การพบกันครั้งแรกกับลูเยี่ยเขาไม่เคยสนใจลูเยี่ยเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่ในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้เวยซุนก็ยังคงเชื่อว่าการที่ลูเยี่ยยังมีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้เป็นเพราะอาศัยไพ่ตาย มิใช่เพราะพลังความสามารถของตัวเอง
แต่บัดนี้เขาเพิ่งตระหนักอย่างฉับพลันว่าตนเองเข้าใจผิดมาตั้งแต่แร
