ังบำเพ็ญขอบเขตแท่นทองคำปรากฏขึ้นในทำนองเดียวกัน
“บัดซบ! นั่นคือยันต์อัญเชิญวิญญาณเกราะทองที่ข้ามอบให้กูขุยไว้!”
เวยซุนอุทานด้วยความตกตะลึง
ปราณดาบทั้งสองปะทะกันในพริบตา ก่อให้เกิดคลื่นพลังทำลายล้าง ตัดภูเขาเตี้ยใกล้เคียงให้ราบเรียบ
พื้นที่รอบด้านร้อยจั้งกลายเป็นดินแห้งแล้งทั้งหมด
ภายใต้แรงกระแทกของคลื่นพลังจากการต่อสู้นี้ แม้แต่ลูเยี่ยก็ยังได้รับผลกระทบ ร่างโงนเงนถอยหลังไปหลายก้าว
ส่วนเวยซุนนั้นยิ่งน่าสงสาร ถูกซัดกระเด็นออกไปโดยตรง กระแทกพื้นอย่างรุนแรงในที่ห่างไกล กระดูกทั้งตัวหักไปไม่รู้กี่ท่อน เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นฟ้า
“นี่คือพลังบำเพ็ญขอบเขตแท่นทองคำ!”
“ไม่อาจเทียบกับขอบเขตตำหนักวิญญาณได้เลย”
“ลูเยี่ย เจ้ากล้า…?!”
เวยซุนเห็นลูเยี่ยพุ่งเข้ามาสังหารอีกครั้งจึงร้องตะโกนอย่างสิ้นหวัง พยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง
บาดเจ็บสาหัสเกินไปจนกระทั่งเขาไม่อาจลุกขึ้นจากพื้น
“ข้าบอกแล้วว่าไม่ตายไม่เลิกรา!”
ลูเยี่ยก้าวเข้ามา ร่างสูงสง่าของเขาทะลุผ่านม่านฝนหนาทึบ แผ่กระจายกลิ่นอายแห่งการสังหารอันเฉียบคม
ในมือของเขากำลังถือดาบขุนเขาธาราที่เพิ่งเก็บขึ้นมาจากพื้น
การใช้ดาบของเวยซุนสังหารเวยซุนเองย่อมเหมาะสมที่สุดแล้ว
ลูเยี่ยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เหวี่ยงดาบฟันลงมา
ใบหน้าของเวยซุนบิดเบี้ยว ส่งเสียงกรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง
“สหายหนุ่มโปรดปรานีด้วย!”
ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
ดาบที่ลูเยี่ยฟันออกไปถูกปัดป้
