บทที่ 71 การต่อสู้ที่ยุติธรรมหัวใจของเวยซุนจมดิ่งลงสู่ก้นเหว
เขาไม่เคยคิดเลยว่าท่านอาเจ็ดที่เขาถือว่าเป็นที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกลับไม่ได้มาเพื่อช่วยเหลือตนเอง!
“ในเมืองเทียนเหอฉินอูซางและเซี่ยหลิงชิวไม่สังหารเจ้า เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าข้าจะช่วยเจ้าสังหารลูเยี่ย”
เสียงของเวยเทียนหลานดังกังวานราวกับเสียงดาบ
“ในฐานะที่เป็นบุตรหลานตระกูลเวยแต่กลับรู้แต่เล่นเล่ห์กลสกปรกที่ไม่กล้าออกหน้า แล้วยังไม่กล้าใช้พลังบำเพ็ญขอบเขตตำหนักวิญญาณการหลอมรวมที่แปดไปจัดการกับเด็กหนุ่มขอบเขตชักนำวิญญาณคนหนึ่ง เจ้าไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”
พร้อมกับเสียงนั้น พลังกดดันอันน่าสะพรึงจากร่างของเวยเทียนหลานทำให้เวยซุนรู้สึกแข็งทื่อไปทั้งตัว หลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
“ท่านอาเจ็ด หากประลองด้านพลังบำเพ็ญแล้วข้าไม่กลัวเขาเลยจริง ๆ แต่คนผู้นั้นมีหรือจะกล้ามาประลองพลังบำเพ็ญกับข้า?”
เวยซุนอธิบายเสียงต่ำ เขารู้สึกว่าตนเองถูกใส่ร้าย ตั้งแต่เขาเข้ามาในเขาไป๋เยี่ยนจนถึงตอนนี้ล้วนใช้แต่ไพ่ตายตลอด “เช่นนั้นปีศาจใหญ่ขอบเขตแท่นทองคำทั้งสี่ตัวนั้นจะไม่สามารถสังหารเขาซึ่งเป็นแค่ขอบเขตชักนำวิญญาณได้อย่างไร?”
เวยเทียนหลานนิ่งเงียบไป
หลังจากเวลาผ่านไปสักพักเขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย “ในเมื่อเจ้าได้ลงนามในสัญญาเป็นตายกับเขาแล้วก็จงไปเผชิญหน้ากับเขาอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา”
เวยซุนกล่าวว่า “ถ้าเขาไม่กล้ารับคำท้าเล่า?”
เ
