บทที่ 70 ไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเวยซุน“เรื่องพวกนี้เจ้าเคยถามท่านยายของเจ้าหรือไม่?” ลูเยี่ยถาม
อีกาหัวขาวส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ท่านยายไม่อนุญาตให้ข้าสืบเสาะเรื่องพวกนี้ นางบอกว่ามันจะทำให้ข้าเดือดร้อน”
ลูเยี่ยรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างในใจ
“ท่านใต้เท้า ท่านรู้สึกเช่นกันหรือไม่ว่าท่านยายของข้าดูแปลกไป?”
อีกาหัวขาวกล่าวว่า “ตั้งแต่เด็กจนโต ภาพจำของข้าเกี่ยวกับท่านยายก็คือคนชราธรรมดาคนหนึ่ง ใจดีมีเมตตา ซื่อสัตย์สุจริต ไหนเลยจะคิดว่า… นางจะมีใบหน้าอีกด้านหนึ่งด้วย!”
ลูเยี่ยมองด้วยสายตาแปลกประหลาด หากเป็นเช่นนั้นอาจูคนนี้คงมีตัวตนไม่ธรรมดาเช่นกัน
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ปีศาจใหญ่ทั้งสี่ที่อยู่ขอบเขตแท่นทองคำ ตกใจจนต้องหนีอย่างรีบร้อน
ทั้งหมดนี้คงเกี่ยวข้องกับท่านยายของอาจูเป็นแน่!
ลูเยี่ยจู่ ๆ ก็ถามขึ้นว่า “ท่านยายของเจ้ามีความเห็นอย่างไรกับข้า”
อีกาหัวขาวอึกอักครู่หนึ่งแล้วตอบอย่างงุนงง “ท่านยายไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น”
ลูเยี่ย: “…”
เป็นเพราะพลังบำเพ็ญของตนอ่อนแอเกินไป จึงยังไม่อาจเข้าตาผู้เป็นท่านยายผู้นั้นกระนั้นหรือ?
“แต่ว่าราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณรู้เรื่องของท่านใต้เท้าแล้ว ยังเตือนข้าน้อยว่าต่อไปเมื่อต้องติดต่อกับท่านใต้เท้า ให้ระวังตัวให้มากหน่อย”
อีกาหัวขาวกล่าวว่า “พูดเรื่องต้องมีใจระวังคนอื่น หากมิใช่เพราะเห็นว่านางผูนั้นเก่งกาจเกินไป ข้าน้อยคงได้ซัดนางไปแล้ว!”
ลูเยี่ยยิ้มเล็กน้อย ฟังออกว
