ลึกลับที่หก คือทุ่งร้างที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีเทาหนาทึบ พื้นดินที่นี่แตกระแหง ชีวิตเหือดแห้ง ดินเป็นสีแดงเข้มราวกับถูกย้อมด้วยเลือดสดของเทพมาร
ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามคนหนึ่ง ยืนเอามือไพล่ไว้ด้านหลังอยู่บนทุ่งร้างอย่างเงียบงัน มองไปยังเขตหวงห้ามลึกลับในที่ไกลสุดลูกหูลูกตา
เส้นผมและเคราที่ยุ่งเหยิงของเขาปลิวไสว ใบหน้าโดดเดี่ยว หลังตรงดังหอกยาว ชุดนักพรตของเขาสะบัดไหวตามลม มีท่าทางที่แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว ราวกับมองข้ามทั่วทั้งแปดทิศ
“ท่านอาเจ็ด ในที่สุดข้าก็พบท่านเสียที”
ไม่ไกลนัก เวยซุนเดินก้าวยาว ๆ เข้ามา บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่มาจากใจจริง
“หลานชายของลูซิงอีถูกเจ้าสังหารแล้วหรือ?”
ชายวัยกลางคนผู้ทรงอำนาจไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย เสียงของเขากังวานราวกับเสียงดาบ น่าสะพรึงกลัวจนจิตวิญญาณสั่นคลอน
“เวยเทียนหลาน” ผู้อาวุโสเจ็ดของตระกูลเวยที่เป็นตระกูลผู้พิทักษ์แผ่นดิน เป็นปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ที่มีพลังบำเพ็ญขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ และเป็นหนึ่งในแม่ทัพอาภรณ์สีแดงของกรมโหรหลวง!
เขาเป็นผู้อาวุโสเจ็ดในบรรดาผูอาวุโสของตระกูลเวย ผู้อาวุโสที่คุ้นเคยกับเขาล้วนเรียกเขาว่า “เวยเหลาชี”
“ยังไม่สำเร็จ” เวยซุนก้มหน้าลง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป ถอนหายใจก่อนกล่าวว่า “ไม่ปิดบังท่านอาเจ็ด ข้าประเมินลูเยี่ยต่ำเกินไป”
ขณะพูด เขาก็เล่าถึงการตายของกูขุยและคนอื่น ๆ สิบสามคน รวมถึงเรื่องที่ปีศาจใหญ่ที่อยู
