ี่คือสุราวิญญาณร้อยบุปผาที่ข้ากลั่นเองกับมือ เพื่อเป็นการชดเชย ขอให้ทั้งสองท่านโปรดรับไว้ด้วยเถิด!”
“นี่ไม่ไปได้หรือไม่?”
ลูเยี่ยเอ่ยปากรั้งไว้อย่างจริงจัง “วางใจเถิด เมื่อความเข้าใจผิดได้คลี่คลายแล้ว ก็นับว่าเป็นการได้รู้จักกันจากการต่อสู้ มาพูดคุยกันสักหน่อยไม่ดีหรือ?”
อีกาหัวขาวหัวเราะคิกคัก “ใช่ ๆ อยู่กินอาหารด้วยกันก่อนแล้วค่อยไปเถิด?”
ชายหนุ่มอาภรณ์แดงรู้สึกขนลุกซู่ในใจ รีบกล่าวทันที “ขออภัย ข้ายังมีธุระด่วน พวกเรามีโอกาสค่อยพบกันใหม่ ลาก่อน!”
เสียงยังคงก้องกังวาน แต่ตัวเขาก็หนีหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
“บัดซบ เมื่อครู่ทำเอานกอย่างข้าตกใจแทบแย่!”
อีกาหัวขาวถอนหายใจอย่างโล่งอก “พวกโง่ทั้งสี่ตนนี้ สายตาก็แย่เกินไปแล้ว ถึงกับเข้าใจว่านกอย่างข้าเป็นใต้เท้าผู้ยิ่งใหญ่ ฮึ ช่างโง่เขลาเสียจริง!”
เหตุการณ์สังหารที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน กลับจบลงด้วยวิธีการที่ชวนให้งุนงงเช่นนี้ ทำให้ลูเยี่ยเต็มไปด้วยความสงสัย
แต่เขากล้ารับรองว่าปีศาจใหญ่ทั้งสี่ตนนั้นไม่ได้เป็นบ้าอย่างแน่นอน
ต้องเป็นเพราะว่าอีกาหัวขาวที่อยู่บนร่างของเขานั้น มีที่มาอันประหลาดอย่างแน่นอน!
ลูเยี่ยเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าพวกเขาอาจจะไม่ได้จำผิดตัว?”
