ออกไปแล้ว กระบวนทัพที่ประกอบด้วยปีศาจใหญ่ทั้งสี่ก็เกิดช่องโหว่ขึ้น ทำให้ลูเยี่ยรู้สึกมั่นใจขึ้นมาก
“เจ้าสั่งให้พวกข้าไสหัวไปให้พ้น พวกข้าก็ต้องไปอย่างนั้นหรือ?”
ชายหนุ่มอาภรณ์แดงโกรธจัด
“ข้าไปละ!”
ชายชราผมขาวในอาภรณ์สีเทาตะโกนเสียงดัง แล้วรีบเผ่นหนีไปราวกับทาน้ำมันที่เท้า ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ส่วนชายหนุ่มรูปร่างสูงผอมที่สะพายดาบสีเลือดไว้ที่หลัง ยิ่งไม่พูดอะไรสักคำ หมุนตัวแล้วพุ่งทะยานจากไป
เหลือเพียงชายหนุ่มอาภรณ์แดงยืนอยู่โดดเดี่ยวตรงนั้น
“พวกนั้นช่างไร้ความสามารถเสียจริง นี่คือการกระทำที่ปีศาจใหญ่ขอบเขตแท่นทองคำควรทำหรือ?”
อีกาหัวขาวตกตะลึงจนพูดไม่ออก
จากนั้นมันก็จ้องมองชายหนุ่มอาภรณ์แดงผู้นั้น แล้วกล่าวชื่นชมว่า “ดีมาก! มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่กล้าหาญ ข้านับถือเจ้าเป็นชายชาตรี”
ลูเยี่ยกล่าวพลางยิ้มตาหยี “มีกระดูกสันหลังจริง ๆ!”
ในขณะนี้เหลือเพียงปีศาจใหญ่ขอบเขตแท่นทองคำเพียงตนเดียว ทำให้ใจของเขาเริ่มรู้สึกตื่นเต้นอีกครั้ง อยากที่จะท้าทายขีดจำกัดของตัวเอง
ทว่าเห็นชายหนุ่มอาภรณ์แดงพลันหัวเราะแห้ง ๆ ขึ้นมา
เขารีบอธิบายว่า “ทั้งสองท่านขออย่าได้เข้าใจผิดเลย! ข้าเพียงแต่หน้าบางเท่านั้น ไม่ใช่ว่าไมอยากไสหัวไป!”
ลูเยี่ย: “…”
อีกาหัวขาว: “…”
“เรื่องค่ำคืนนี้ให้ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทั้งสองท่านอย่าได้เก็บไปใส่ใจเลย!”
ชายหนุ่มอาภรณ์แดงหยิบไหสุราไหหนึ่งออกมา วางลงบนพื้นอย่างนอบน้อม “น
