นั้นพร้อมกัน
แม้จะอยู่ห่างไกลกันมาก แต่ก็ยังพอมองเห็นได้อย่างเลือนราง ที่ส่วนลึกเข้าไปในเขาไป๋เยี่ยนนั้นมีปราณปีศาจสี่สายพุ่งทะยานขึ้น สว่างโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน
“ในที่สุดก็เริ่มแล้ว!”
“คราวนี้ลูเยี่ยต้องตายแน่!”
เทียนปอฉง, เซวียไป๋ซง, หลีหยวนชง, ฟางหงถู และคนอื่น ๆ ต่างแสดงรอยยิ้ม
ส่วนพานโชวหูซึ่งเป็นปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์กลับขมวดคิว พลางกล่าวว่า
“เมื่อพวกปีศาจเหล่านั้นออกมาเคลื่อนไหว นั่นย่อมหมายความว่าปฏิบัติการโอบล้อมก่อนหน้านี้ล้มเหลวแล้ว และยังไม่สามารถสังหารลูเยี่ยได้”
พวกเขาต่างตะลึงก่อนจะพลันรู้ตัว
จริงอยู่ หากลูเยี่ยถูกสังหารในการปิดล้อม เหล่าปีศาจใหญ่จะยอมออกโรงเองได้อย่างไร?
“อย่างไรก็ตาม ข้าไม่เชื่อว่าปีศาจใหญ่เหล่านั้นร่วมมือกันแล้วจะไม่สามารถจัดการลูเยี่ยได้”
พานโชวหูกล่าวดวยน้ำเสียงสงบนิ่ง
หลัวหงแห่งกรมตรวจการเสวียนจิงถอนหายใจพลางกล่าว “น่าเสียดายที่โคมไฟสวรรค์เงาจารึกถูกทำลาย ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่ต้องมานั่งคาดเดากันไปคาดเดากันมาอยู่ที่นี่”
“คนเหล่านี้น่ารังเกียจเกินไป ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกเขาจะทำแบบนี้!”
ฉีชิงอวิน ประมุขตระกูลฉีที่อยู่บนแท่นสูงนี้ก็รู้สึกโกรธในใจเช่นกัน
เพื่อต่อกรกับลูเยี่ย พวกเขาถึงกับไปสมคบกับเหล่าปีศาจใหญ่เช่นนี้! เป็นเรื่องที่มนุษย์พึงกระทำหรือ?
ฉีชิงอวินถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ
ตามกฎหมายแห่งต้าเฉียน การร่วมมือกับปีศาจถือ
