บทที่ 65 การสังหารศัตรูด้วยอุจจาระ ปัสสาวะ และผายลมบัดซบ!
มันไม่ใช่สมุนไพรวิญญาณหายากอะไรเลย แท้ที่จริงแล้วมันคือกลิ่นอุจจาระและปัสสาวะของเจ้าสัตว์ปีกนั้นต่างหาก!
ทุกคนที่เพิ่งรู้ความจริงโกรธจนอยากจะสบถออกมา
กูขุยมองดูของเหลวเหนียวที่เหลืออยู่บนปลายนิ้ว
ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำด้วยความโกรธ ลำไส้ของเขาบิดเกร็งอย่างรุนแรง
สุดท้ายก็อาเจียนออกมาเสียงดัง
บนกิ่งไม้อีกาหัวขาวก้มหน้ามองลงไปเบื้องล่าง ทันใดนั้นก็ตกใจสุดขีด
พื้นดินที่ว่างเปล่าแม้จะมองไม่เห็นผู้คน แต่กลับมีสิ่งที่เหมือนมนุษย์ล่องหนกำลังอาเจียนเศษสกปรกเต็มพื้น!
ภาพนี้ช่างน่าพิศวงยิ่งนัก
“ใคร! เจ้าสุนัขตัวไหนกำลังแอบดูนกผู้ยิ่งใหญ่ถ่ายท้อง? ไสหัวออกมา!”
อีกาหัวขาวกระพือปีกก่อนจะด่าทอออกมาอย่างเสียงดัง
“วิปริต! น่าขยะแขยง! สกปรก!”
“ทุกคนอย่าเพิ่งเคลื่อนไหว! ลูเยี่ยมีแนวโน้มว่าจะอยู่ในบริเวณใกล้เคียง หากพวกเราลงมือก็จะเปิดเผยร่องรอยอย่างแน่นอน!”
กูขุยพยายามอดกลั้นความกระหายเลือดที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ แล้วส่งเสียงกระแสจิตไปหาคนอื่น
“เอ๊ะ ท่านใต้เท้า ท่านมาได้อย่างไร?”
อีกาหัวขาวร้องออกมาอย่างกะทันหัน กระพือปีกบินไปยังหน้าผาที่อยู่ห่างไกลออกไป
กูขุยและคนอื่นมองตามสายตานั้นไป
จึงเห็นร่างสูงสง่าปรากฏขึ้นบนหน้าผาที่อยู่ไกลออกไป
สวมอาภรณ์สีดำ มีดาบเหน็บอยู่ที่เอวและสะพายดาบยาวพร้อมฝักไว้บนหลัง
เป็นลูเยี่ยอย่างชัดเจน!
“สัตว์ปีกที่มีขนตัวนั้
