นที่ทั้งอุจจาระและผายลม นั่นเป็นสัตว์เลี้ยงของลูเยี่ยอย่างนั้นหรือ?”
ทุกคนรู้สึกตกใจอย่างฉับพลัน
“สวรรค์เป็นใจจริง! ถือโอกาสนี้สังหารลูเยี่ยและนกสารเลวนั้นไปพร้อมกันเสียเลย”
บางคนมีความกระหายเลือดพลุ่งพล่าน
“อย่าเพิ่งลงมือโดยพลการ! รอให้พวกเราล้อมลูเยี่ยไว้ก่อนแล้วค่อยลงมือก็ยังไม่สาย!”
กูขุยสงบสติอารมณ์ลง
ตอนนี้พวกเขามียันต์อำพรางกายซ่อนกลิ่นอายพวกเขา
ซ่อนตัวอยู่ในความมืดได้เปรียบอย่างสมบูรณ์แล้ว
เพียงแค่เคลื่อนเข้าใกล้อย่างเงียบเชียบ ก็สามารถสังหารลูเยี่ยได้อย่างไม่ทันตั้งตัวแน่นอน
“ไปกัน!”
กูขุยสูดหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็รู้สึกคลื่นไส้อีกครั้ง
ในอากาศยังคงมีกลิ่นผายลมหลงเหลืออยู่ ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน
ไม่นานนักทุกคนก็มาถึงบริเวณเชิงหน้าผาแห่งหนึ่ง
“ต่อจากนี้ห้ามใช้พลังจิตเทวะในการตรวจสอบ และห้ามมองลูเยี่ยเด็ดขาดเพื่อป้องกันการดึงดูดความสนใจของเขา!”
“ถึงเวลาลงมือให้รอฟังสัญญาณจากข้า… เอ๊ะ? ฝนตกได้อย่างไรกัน?”
ขณะที่กูขุยกำลังพูดอยู่นั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงหยดน้ำจำนวนมากที่ตกกระทบลงมาบนศีรษะ
หยดน้ำบางส่วนไหลผ่านแก้มลงมาถึงริมฝีปาก มีรสเค็ม ทั้งยังมีความชื้นอุ่นอีกด้วย
ในเวลาเดียวกันบนหน้าผาก็มีเสียงของอีกาหัวขาวดังขึ้น
“ท่านใต้เท้า น้ำปัสสาวะของท่านนี้ช่างยิ่งใหญ่อลังการ ราวกับทางช้างเผือกตกลงมาจากสวรรค์เก้าชั้น!”
“แต่ดูจากสีแล้วมันออกจะเหลืองไปหน่อย ช่วงนี้ท่านเป็นไ
