ข้หรือมีความร้อนในมากใช่หรือไม่?”
“นี่มัน… ปัสสาวะของลูเยี่ยหรือ?”
ราวกับฟ้าผ่าลงมาใส่ตัว กูขุยตกตะลึงจนตาค้าง โกรธจนใบหน้ากระตุกแทบระเบิดออกมา
ก่อนหน้านี้ได้กลิ่นผายลมตามมาตลอดทาง แล้วยังถูกนกตัวนั้นขี้รดหัว ตอนนี้ยังถูกลูเยี่ยฉี่รดหัวอีกหรือ?
บัดซบ!!
แม้กูขุยจะพยายามควบคุมตัวเองอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังเกือบคลั่ง ทั้งตัวสั่นระริก
“ท่านใต้เท้าใจเย็นไว้ อย่าได้ใจร้อน ระวังจะพลาดแผนการใหญ่!”
ผู้คนข้างกายรีบส่งเสียงกระแสจิตปลอบประโลม
“พวกเราอยู่ห่างจากการล้อมสังหารลูเยี่ยเพียงก้าวเดียวเท่านั้น จะพลาดไม่ได้เป็นเด็ดขาด!”
กูขุยเช็ดปัสสาวะบนศีรษะออกอย่างรุนแรง สูดหายใจเข้าลึกหลายครั้งติดต่อกัน จึงควบคุมความโกรธที่กำลังจะระเบิดออกมาได้
“เจ้าพูดไม่ผิด ความอดทนเล็กน้อยนำมาซึ่งแผนใหญ่ เดี๋ยวตอนสังหารลูเยี่ย ข้าจะต้องถ่ายอุจจาระกองใหญ่บนหัวเขาให้ได้!”
กูขุยกัดฟันกรอด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“ไม่รู้ว่าเวยซุนจะมาอีกหรือไม่ ข้าได้รออยู่ที่นี่มาคืนหนึ่งแล้ว”
บนหน้าผาลูเยี่ยกล่าวว่า “หรือว่าพวกเราจะไปกันดี?”
กูขุยรู้สึกตื่นตระหนกในใจ เวลานี้พวกเขายังคงอยู่ใต้หน้าผา หากลูเยี่ยจากไปแล้วพวกเขาจะล้อมอีกฝ่ายได้อย่างไร?
อีกาหัวขาวกล่าว “ท่านใต้เท้าโปรดรอสักครู่ ข้าน้อยปวดท้องอยากถ่ายอีกแล้ว…”
ทันทีที่เสียงดังขึ้น ก็มีเสียงผายลมตามมาอย่างต่อเนื่อง ตามด้วยขี้นกตกลงมาจากฟ้า
กูขุยไม่กล้าใช้สายตามอง เกรงว่
