าสายตาของตนจะทำให้ลูเยี่ยเกิดความระแวง
และไม่กล้าใช้พลังจิตเทวะในการรับรู้ จนกระทั่งเมื่อกี้ขี้นกร่วงหล่นลงมาก็บังเอิญตกลงบนศีรษะของเขาพอดิบพอดี
ยางสีขาวแบบเหลวไหลลงมาตามหนังศีรษะ
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า! ซ้ำแล้วซ้ำอีก! ให้ตายเถอะ จะไม่จบไม่สิ้นใช่หรือไม่!!
ในชั่วขณะนั้นกูขุยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ความโกรธพลุ่งพล่านจนขาดสติ ส่งเสียงกระแสจิตตะโกนด้วยความโกรธว่า “ไปด้วยกันกับข้า เดี๋ยวนี้ จัดการมัน…”
ใต้บังคับบัญชาข้างกายรีบคว้าแขนกูขุยไว้ทันที พยายามห้ามปรามอย่างสุดกำลัง
“ท่านใต้เท้าโปรดระงับความโกรธ! ต้องอดทนไว้ หากลงมือตอนนี้ก็จะทำให้ลูเยี่ยตกใจและหนีไป!”
กูขุยกัดฟันแน่น เสียงของเขารอดออกมาจากไรฟัน
“เอาเถอะ ข้าจะฟังพวกเจ้า โบราณมีนักปราชญ์ที่นอนบนฟืนและลิ้มรสดีหมี วันนี้ข้ากูขุยอดทนต่อความอับยศ อุจจาระ ปัสสาวะ และผายลมเล็กน้อย จะนับเป็นอะไรได้?”
ทุกคนต่างแสดงสีหน้าเลื่อมใส “ท่านใต้เท้าช่างมีจิตใจที่ดียิ่ง!”
เสียงผายลมและถ่ายอุจจาระของอีกาหัวขาวดังขึ้นไม่หยุดบนหน้าผาเหนือศีรษะพวกเขา
กูขุยอดทนต่อแรงกระตุ้นที่จะใช้พลังจิตเทวะสำรวจอย่างสุดความสามารถ นำทุกคนเคลื่อนตัวขึ้นสู่หน้าผาอย่างระมัดระวัง
“ก็แค่ขี้นกเท่านั้น ถึงจะตกใส่ตัวอีกครั้ง มันจะเป็นอะไรไปเล่า!”
กูขุยปลอบใจตัวเองเช่นนั้น
บนศีรษะพลันปวดร้าวอย่างรุนแรง ราวกับถูกอาวุธคมกริบที่ไม่มีอะไรต้านทานได้ เจาะทะลุกระหม่อมแทงเข้าสู่ส่วนลึกของสมอง
กู
