ุมด้วยพลังของยันต์อำพรางกายซ่อนกลิ่นอาย ทำให้การเคลื่อนไหวของพวกเขาเหมือนกับการล่องหน ร่องรอยและพลังลมปราณถูกปกปิดไว้ทั้งหมด
แม้จะมีคนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในขณะนี้ ก็ไม่สามารถมองทะลุได้
“กลิ่นอะไรหอมจริง ๆ!”
กูขุยและคนอื่นต่างได้กลิ่นหอมประหลาดกลิ่นหนึ่งที่ลอยมาตามสายลม
“สงสัยจะเป็นกลิ่นของสมุนไพรวิญญาณ!”
“ข้าเพียงแค่สูดดมกลิ่นครั้งเดียว ก็รู้สึกสดชื่นแจ่มใสทั่วทั้งร่างกาย นี่ต้องเป็นสมุนไพรวิญญาณที่หายากยิ่งแน่นอน!”
พวกเขามองสบตากันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม หรือว่าในใจกลางของเขาไป๋เยี่ยนนี้ จะมีสมุนไพรล้ำค่าหายากโผล่ขึ้นมาจากพื้นดินกันแน่?
“ไป ไปดูกัน!”
กูขุยสั่งการว่า “จำไว้ให้ดี ห้ามใช้พลังจิตเทวะในการตรวจจับเด็ดขาด มิฉะนั้นหากลูเยี่ยอยู่ในบริเวณใกล้เคียง จะต้องรู้ร่องรอยการเคลื่อนไหวของพวกเราแน่นอน!”
ทันใดนั้นกูขุยก็นำทุกคนมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่กลิ่นหอมโชยมา
จนกระทั่งมาถึงพื้นที่ป่าโบราณแห่งหนึ่ง กลิ่นหอมก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
กูขุยและคนอื่นอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แสดงสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
กลิ่นนี้ซับซ้อนอย่างยิ่ง ดมแล้วเหมือนได้ดื่มน้ำทิพย์จากสวรรค์
“นี่ต้องเป็นสมุนไพรวิญญาณที่หายากอย่างไม่ต้องสงสัย!”
มีคนส่งเสียงกระแสจิตด้วยความตื่นเต้น
“หือ?”
หยดของเหลวเข้มข้นหยดลงมาจากบนฟ้า ตกลงบนศีรษะของกูขุย เขายกมือขึ้นลูบแล้วปลายนิ้วก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอม
“หรือว่านี่จะเป็นน้ำหวานดอกไม
