ัวหงให้คำตอบ “ข้าได้สังเกตดูด้วยโคมไฟสวรรค์เงาจารึกแล้ว บริเวณนั้นไม่มีปีศาจแม้แต่ตัวเดียว!”
ทุกคนรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา หากเป็นเช่นนั้นคราวนี้เจ้าลูเยี่ยสารเลวผู้นี้จะต้องตายอย่างแน่นอน!
พานโชวหูตระหนักได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “ท่านบอกได้หรือไม่ว่าเหตุใดเขาจึงไม่หนีไป?”
หลัวหงชะงักไปครู่หนึ่ง กำลังจะสังเกตดู กระจกทองสัมฤทธิ์พลันปรากฏรอยแตกราวนับไม่ถ้วน
หลัวหงเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน เห็นโคมไฟสวรรค์เงาจารึกที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าถูกเงาดำสายหนึ่งโจมตีจนร่วงหล่นลงมา!
“ไม่ดีแล้ว!” ในใจของหลัวหงรู้สึกกระตุกอย่างรุนแรง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
ในส่วนลึกของเขาไป๋เยี่ยน อีกาหัวขาวตัวหนึ่งพุ่งลงมาและร่อนลงบนไหล่ของลูเยี่ยอย่างแผ่วเบา
“ท่านใต้เท้า ข้าได้จัดการโคมไฟสวรรค์เงาจารึกเรียบร้อยแล้ว! ของพรรคนั้นถูกข้าใช้กรงเล็บเดียวทำลายจนแหลก!”
“ดีมาก ครั้งนี้ถือเป็นความดีความชอบใหญ่หลวงของเจ้า!” ลูเยี่ยกล่าวชมเชย
อีกาหัวขาวกล่าวอย่างเคร่งขรึม “สวรรค์ประทานให้แล้วไม่รับย่อมต้องรับโทษทัณฑ์! ข้าน้อยขอรับรางวัลด้วยความยินดี!”
ลูเยี่ยหัวเราะออกมา “ปีศาจนกตัวนี้ถึงกับเปรียบเขาเป็นสวรรค์เชียวหรือ”
“ทำลายบรรยากาศงดงาม? ลูเยี่ยเจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกันแน่!” หลี่ชูหนานตวาดเสียงดัง
“เจ้าไม่ได้ยินที่ท่านใต้เท้าเซวียถามหรือไร กล้าประลองตัวต่อตัวหรือไม่?”
จากระยะไกล พวกเขาสังเกตเห็นอีกาหัวขาวที่เกาะอยู่บนไหล่ของลูเยี่ย
