บทที่ 59 เลี้ยงวัวและม้าให้อ้วนพีแล้วค่อยฆ่า
“ตามที่เทียนป๋อฉงกล่าวไว้ ในภูเขาแห่งนี้ ปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุดมีพลังบำเพ็ญเทียบเท่ากับขอบเขตตำหนักวิญญาณการหลอมรวมที่เก้า”
“อาจจะเป็นเรื่องจริง แต่เทียนป๋อฉงแน่นอนว่าไม่ได้บอกทั้งหมด”
ลู่เยี่ยเดินอยู่ท่ามกลางป่าเขาลึก
ที่นี่มีต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า กิ่งก้านหนาแน่น บดบังแสงสว่าง เมื่อเดินอยู่ในนั้น รู้สึกมืดและชื้น
“ตามนิสัยของพวกศัตรูเหล่านั้น พวกเขาคงวางกับดักไว้ในเขาไป่เยี่ยนตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว”
ลู่เยี่ยไม่เคยกลัวเกรงที่จะประเมินศัตรูด้วยความระแวงสูงสุด
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าศัตรูย่อมไม่ทำตามกฎกติกาแน่นอน!
และแผนการที่ศัตรูซ่อนไว้ในเขาไป่เยี่ยนก็คาดเดาได้ไม่ยาก
บางทีอาจมีผู้แข็งแกร่งที่มีพลังบำเพ็ญสูงส่งซ่อนตัวอยู่ในเขาไป่เยี่ยนมานานแล้ว
หรือไม่ก็อาจเป็นว่าในเขาไป่เยี่ยนนี้มีปีศาจที่ร่วมมือกับศัตรูเหล่านั้นอยู่อย่างลับๆ!
“หากพวกเจ้าให้เกียรติ ข้าก็จะให้เกียรติพวกเจ้า แต่หากไม่ให้เกียรติ…”
ลู่เยี่ยคิดในใจ “ข้าจะช่วยรักษาเกียรติให้พวกเจ้าเอง!”
พริบ!
ทันใดนั้น ก็มีงูเขียวบนเถาวัลย์ตัวยาวพุ่งออกมาเร็วดุจสายฟ้า
ลู่เยี่ยชักดาบออกจากฝัก แสงดาบสว่างวาบ ร่างของงูเขียวถูกตัดขาดเป็นสองท่อน
ลู่เยี่ยก้มหน้ามองดาบยาวในมือพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตามกฎแล้ว ผู้ที่แข็งแกร่งที่เข้าร่วมการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิจะไม่ได้รับอนุญาตให้นำวัตถุล้ำค่าติดตัวมา สิ่งที
