ะมัง”
“ถึงเขาจะรู้ตัวแล้ว ก็ไม่อาจสลัดพวกเราทิ้งได้อยู่ดี!”
“ถ้าจับเขาได้ ข้าจะสับขาทั้งสองของเขาก่อน แล้วดูว่าเขาจะหนีไปได้อีกหรือไม่!”
ผู้คนทั้งหลายพูดคุยกันไปพลางไล่ตามไปทางหุบเขาไปพลาง
เงียบกริบไร้สุ้มเสียง
รังผึ้งสีดำขนาดมหึมาร่วงหล่นลงมาจากหน้าผาด้านหนึ่ง
ปัง!
รังผึ้งแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
หลี่ชูหนานและคนอื่นๆ ต่างอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ไม่ดีแล้ว!
นั่นคือปีศาจผึ้งทองดำ!
รังผึ้งขนาดใหญ่เช่นนี้ มีปีศาจผึ้งทองดำรวมตัวกันอยู่มากเพียงใดกัน?
“หนี! รีบหนีไปเร็ว!”
หลี่ชูหนานตะโกนเสียงดัง แล้วรีบพาทุกคนหลบหนีเป็นอันดับแรก
แต่สุดท้ายก็ช้าไปก้าวหนึ่ง
จากรังผึ้งที่แตกออกนั้น มีปีศาจผึ้งทองดำขนาดเท่ากำปั้นนับไม่ถ้วนบินออกมา
พวกมันหนาแน่นราวกับเมฆดำที่ปกคลุมท้องฟ้า พุ่งเข้าโจมตีหลี่ชูหนานและคนอื่นๆ อย่างบ้าคลั่ง
สถานการณ์กลายเป็นความวุ่นวายทันที ผู้แข็งแกร่งนับร้อยชักอาวุธออกมา ป้องกันและต่อสู้อย่างสุดกำลัง
แต่ว่าปีศาจผึ้งทองดำมีจำนวนมากเกินไป แม้จะไม่ได้ร้ายกาจ แต่เหล็กในของมันกลับมีพิษไฟที่สามารถกัดกร่อนเลือดเนื้อได้!
เมื่อพวกมันโจมตีพร้อมกันเป็นกลุ่มหนาแน่น ในสนามต่อสู้ก็มีเสียงร้องโหยหวนราวกับผีร้องหมาหอนขึ้นมาทันที
“ไม่คิดเลยว่าบริเวณรังผึ้งนี้จะมีต้น ‘โสมราชาหยกหิมะ’ งอกอยู่ด้วย!”
ที่หน้าผาชันด้านข้าง ในขณะที่ไม่มีใครสังเกตลู่เยี่ย ยื่นมือออกไปดึงโสมสีขาวราวหิมะที่หยั่
