งรากอยู่ในซอกหิน ก่อนจะรีบวิ่งหนีไปทันที
ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีใครสังเกตเห็นเลย
“ไม่เลว มีอายุร้อยปีแล้ว เมื่อข้าจะทะลวงขอบเขตตำหนักวิญญาณ สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้อย่างเต็มที่”
ลู่เยี่ยรู้สึกพึงพอใจมาก นี่เป็นความยินดีโดยไม่คาดคิดจริงๆ
ใครจะคิดว่าใต้รังผึ้งขนาดเท่าบ้านหลังหนึ่ง จะมีสมุนไพรวิญญาณหายากเช่นนี้งอกอยู่?
ครึ่งชั่วยามต่อมา
เสียงร้องโหยหวนราวกับผีและเสียงหอนของสุนัขก็หายไปในที่สุด
เหล่าผู้แข็งแกร่งกว่าร้อยคนนำโดยหลี่ชูหนาน แม้จะไม่มีใครเสียชีวิต แต่ทุกคนล้วนมีสภาพอันน่าอนาถอย่างยิ่ง
เหล็กในของปีศาจผึ้งทองดำทิ้งร่องรอยบาดแผลไว้บนร่างของพวกเขา
บางคนศีรษะบวมปูดเหมือนหัวหมู บางคนมีรูเลือดหลายแห่งบนแผ่นหลัง
บางคนมีเลือดไหลที่หว่างขา บวมเป็นก้อนใหญ่มหึมา
พื้นดินเต็มไปด้วยซากศพของปีศาจผึ้งทองดำ
“บัดซบ! ต้องเป็นลู่เยี่ยแน่ๆ เขาเป็นคนทำลายรังผึ้ง ทำให้พวกเราต้องเดือดร้อนแบบนี้”
มีคนสบถออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าเต็มไปด้วยความแค้นเคือง
หลายคนอัดอั้นความโกรธไว้เต็มอก อยากจะไปสังหารลู่เยี่ยตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ในทันที
“พอเถอะ พวกเราช่วยกันเก็บของรางวัลจากการต่อสู้”
หลี่ชูหนานยืนสั่งการด้วยสีหน้ามืดครึ้ม
ปากและหูของเขาบวมแดงดูเหมือนหัวหมู
ช่างตลกขบขัน แต่ในใจเขาก็โกรธจนแทบระเบิด
“พวกท่านอย่าท้อใจไป แม้ว่าเจ้าสุนัขลู่เยี่ยนั่นจะหลอกให้พวกเราตกหลุมพราง แต่พวกเราก็กลับได้รับโชคใน
