บทที่ 57 สัญญาเป็นตายปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์ทั้งสองต่างรอคอยการตัดสินใจของลู่เยี่ย
“ข้ามีสัญญาเป็นตายฉบับหนึ่ง ลงนามแล้ว เจ้ากับข้าจะตัดสินชีวิตและความตายกันในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิ”
ในที่สุดลู่เยี่ยก็เอ่ยปาก และหยิบสัญญาเป็นตายออกมาจากแขนเสื้อ
เว่ยซุนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ถอนหายใจยาวราวกับปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้ง
ในทันใดนั้น เขาก็กุมท้องหัวเราะ พลางชี้มือไปที่ลู่เยี่ย แล้วกล่าวว่า
“เจ้ากลัวแล้ว! เจ้ากำลังกังวลว่าตระกูลลู่จะเผชิญกับหายนะถึงขั้นล่มสลายใช่หรือไม่? ข้าว่าแล้ว เจ้าไม่มีทางไม่สนใจไยดีอะไรเลย!”
ลู่เยี่ยตอบอย่างสงบนิ่ง “ไม่ลงนาม ข้าก็จะสังหารเจ้าเดี๋ยวนี้เลย”
เสียงหัวเราะของเว่ยซุนหยุดชะงักลงกะทันหัน
เขาเหลือบมองฉินอู่ซางแล้วก็เหลือบมองไปที่เซี่ยหลิงชิว ในที่สุดจึงกล่าวว่า “ลงนาม! ทำไมจะไม่ลงนามเล่า?”
เขาหยิบสัญญาเป็นตายขึ้นมา กัดปลายนิ้วจนเลือดออก แล้วกดประทับลงไป
หลังจากนั้น เขายิ้มให้กับลู่เยี่ยเล็กน้อย “เมื่อการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิเริ่มต้นขึ้น ท่านใต้เท้าเซี่ยและประมุขตระกูลฉินก็คงช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว!”
ลู่เยี่ยเก็บสัญญาเป็นตายไว้ จากนั้นก็กล่าวว่า “สิ่งที่ข้าทำนั้นถูกต้องตามที่เจ้ากล่าวจริงๆ ข้ากังวลถึงความปลอดภัยของคนในตระกูล และยังห่วงใยผู้ที่มองข้าเป็นมิตรสหาย”
จู่ๆ เขาก็ชักดาบออกจากฝัก
ฉัวะ!
ดาบฟันลงมา
หลัวเจียนหมิงผู้ที่ถูกฉินอู่ซางเหยียบไว้ใต้เท้
