บทที่ 56 บุกถึงประตู!“พานโส่วหู?”
เว่ยซุนอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะออกมา “เฒ่าผู้นี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก ดูเหมือนว่าคงจะเดาความคิดของข้าออกแล้ว”
ลุงหมิงส่ายหน้าเบาๆ พลางกล่าวว่า “น่าเศร้านัก เป็นถึงปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์ แต่กลับถูกเด็กเมื่อวานซืนอย่างลู่เยี่ยข่มขู่กดดันเช่นนี้”
เขาก็เดาได้ว่า การที่พานโส่วหูมาด้วยตัวเองย่อมเป็นเพราะเกรงว่าเว่ยซุนจะฉวยโอกาสก่อเรื่อง ทำให้พานอวิ๋นเฟิงต้องพลอยเสียชีวิตไปด้วย
“ไปบอกพานโส่วหูว่า เขาวางใจได้ ก่อนถึงการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิ ข้าจะไม่ลงมือวู่วาม”
เว่ยซุนสั่งการ
แม้จะรู้สึกไม่เต็มใจ แต่เขาก็ไม่กล้าล่วงเกินผู้เป็นปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์โดยง่าย
“คุณชายไม่คิดจะพบพานโส่วหูสักหน่อยหรือ?”
ลุงหมิงกล่าวว่า “การที่พานโส่วหูมาด้วยตนเอง บางทีอาจมีความคิดที่จะร่วมมือกับพวกเราก็ได้”
เว่ยซุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้า “ก็ได้ ในเมื่อลุงหมิงกล่าวเช่นนี้ ข้าย่อมต้องให้เกียรติลุงหมิงอยู่แล้ว!”
ไม่นาน พานโส่วหูก็ถูกเชิญเข้ามา
เมื่อส่งพานโส่วหูกลับไปแล้ว ก็ผ่านไปหนึ่งเค่อ
การพบปะในครั้งนี้นับได้ว่าทั้งเจ้าบ้านและแขกต่างก็พึงพอใจ ทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงร่วมกัน ตัดสินใจที่จะร่วมมือกันจัดการกับลู่เยี่ยในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิ!
“กล่าวตามตรง ถึงการโต้กลับของลู่เยี่ยในครั้งนี้จะนับว่าเป็นกลยุทธ์ที่แยบยล แต่กลับทำให้ข้ารู้สึกผิดหวัง”
หลังจากส่งพ
