ำคืน ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าของสาวน้อยได้ชัดเจน
แต่เพียงแค่มองเงาโครงร่างอ่อนแอ้นของนางที่ปรากฏ ก็ให้ความรู้สึกถึงสตรีที่มีกิริยางดงามสง่าแล้ว
“ภายนอกนั้น พวกเขาเรียกข้าว่าราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณ!”
ร่างของหญิงสาวร่อนลงมาอย่างเบาหวิวราวกับเทพธิดา นางโน้มตัวลงลูบศีรษะของอีกาหัวขาว พลางยิ้มพลางเอ่ยว่า “ที่นี่ เจ้าเรียกข้าว่าพี่สาวได้นะ”
“ราชา… ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณ?”
อีกาหัวขาวเริ่มพูดตะกุกตะกัก คำหยาบคายที่เต็มปากถูกกลืนลงท้องไปโดยไม่รู้ตัว
หญิงสาวหันกาย จ้องมองหญิงชรา และกล่าวด้วยความรู้สึกว่า “ท่านยาย ผ่านมาหลายปี การได้พบท่านอีกครั้ง ข้ารู้สึกยินดียิ่ง”
หญิงชรายังคงก้มหน้าปะชุนเสื้อผ้า เอ่ยอย่างช้าๆ ว่า “เจ้ามาทำไม?”
หญิงสาวยืนอยู่ใต้ต้นหม่อนเก่าแก่ เงยหน้ามองยอดเขาโล่งเตียนที่อยู่ด้านข้าง ริมฝีปากอิ่มแดงเอ่ยออกมาสองคำ
“คารวะหลุมศพ”
