จ้องมองลู่เยี่ยอยู่นาน แล้วก็หัวเราะออกมา “ความกล้าหาญเช่นนี้หาได้ยากยิ่งนัก เช่นนั้น ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้พ่ายแพ้ในมือของข้า!”
กล่าวจบ ก็บอกลาและจากไป
“ท่านใต้เท้า เหตุใดท่านจึงไม่ห้ามปรามเล่า?”
หลวี่เช่อก็อดไม่ได้ที่จะต้องถาม
เขารู้สึกงุนงงมาก ลู่เยี่ยไม่รู้หรอกว่าเว่ยซุนเก่งกาจเพียงใด แล้วท่านใต้เท้าเซี่ยจะไม่ทราบหรือ?
แต่กลับกลายเป็นว่า ตั้งแต่ต้นจนจบเซี่ยหลิงชิวไม่เอ่ยปากพูดแม้แต่คำเดียว เพียงยืนมองเหตุการณ์อย่างเย็นชา
นั่วหนัวกลอกตา “เจ้าโจรหน้าด้านลู่เยี่ยผู้นี้อยากจะหาเรื่องตาย ทำไมต้องห้ามปรามด้วย?”
เซี่ยหลิงชิวมองไปที่ลู่เยี่ยแล้วกล่าวว่า “ข้ามีข้อเสนอหนึ่ง แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องฟังก็ได้”
ลู่เยี่ยถามอย่างระแวดระวัง “ไว้ชีวิตเขาสินะ?”
เซี่ยหลิงชิวพยักหน้า “เบื้องหลังเขาคือตระกูลเว่ย ซึ่งเป็นตระกูลผู้พิทักษ์แผ่นดิน ขอเพียงเจ้าไม่สังหารเขา ไม่ว่าเจ้าจะทำอย่างไร ข้าล้วนช่วยเจ้าจัดการได้ทั้งหมด”
