ขณะที่หลี่ฮั่นซานจมอยู่ในความเงียบ
ไม่ชอบมาพากล!
ไม่ใช่ว่าจ้าวชิงไม่ได้พูดความจริง
แต่ในเรื่องของการสังหารปีศาจที่เกาะซิงจั๋ว ลู่เยี่ยมีการกระทำที่ไม่ชอบมาพากล!
“เทพแห่งแม่น้ำตายแล้ว ฟางเป่ยเจิ้นและคนอื่นๆ ล้วนตายแล้ว ทุกอย่างบนเกาะซิงจั๋วถูกเปลวเพลิงเผาทำลาย…”
“แต่กลับมีแค่ลู่เยี่ยเท่านั้นที่รอดชีวิตกลับมาได้ และยังนำซากศพปีศาจเหล่านั้นกลับมาได้อย่างครบถ้วน…”
“โลกนี้มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ด้วยหรือ?”
หลี่ฮั่นซานรู้สึกหนาวซ่านไปทั่วแผ่นหลัง ลางสังหรณ์บอกว่าเรื่องไม่ดีกำลังจะเกิดขึ้น
“แล้วลู่เยี่ยเล่า? ตอนนี้เขาอยู่ที่ใด?”
หลี่ฮั่นซานถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
จ้าวชิงตอบว่า “หลังจากกลับถึงเมืองเทียนเหอ ลู่เยี่ยก็กลับบ้านไปแล้ว”
หนังตาของหลี่ฮั่นซานกระตุกอย่างแรง
ใครจะกล้าลืมว่า เซี่ยหลิงชิวแม่ทัพอาภรณ์สีแดงผู้นี้ ตอนนี้ก็อยู่ที่ตระกูลลู่?
หลังจากลู่เยี่ยปฏิบัติภารกิจปราบปีศาจเสร็จแล้ว กลับไม่ได้รีบมารายงานที่จวนที่ว่าการ แต่เขากลับตรงไปบ้านเลย
นี่มันมีปัญหาอยู่แล้ว!
เมื่อตระหนักถึงประเด็นนี้ หลี่ฮั่นซานยิ่งรู้สึกไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ
“พวกเจ้าจงคุมขังจ้าวชิงไว้ก่อน ข้ามีธุระสำคัญต้องออกไปสักครู่”
หลี่ฮั่นซานตัดสินใจเดินออกไปจากจวนที่ว่าการ เขาตั้งใจจะออกจากเมืองเทียนเหอให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ยิ่งเร็วยิ่งดี!
แต่ก่อนที่จะเดินออกจากจวนที่ว่าการ หลี่ฮั่นซานก็หยุดฝีเท้า สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างร
