ย์อาจทำได้ “เทพเซียนไม่ใช่ว่าทำได้ทุกสิ่งหรอกหรือ”เจียงฉางเซิงตอบว่า “ข้าจะพยายามให้เต็มที่”
เขาจดจำกลิ่นอายสายเลือดของเผ่าฉางได้แล้ว เขาย่อมแบ่งร่างแยกอีกร่างหนึ่งส่งไปที่โลกเบื้องบนได้ ทว่าก่อนหน้านั้นเขาต้องฟื้นพลังอาคมของตัวเองให้เต็มพิกัดเสียก่อน เช่นนี้จึงจะแน่ใจว่าเขาจะสร้างร่างแยกที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาได้ ได้ยินดังนั้นฉางเยวียเฉียนก็ยิ้มอย่างขอบคุณ เจียงฉางเซิงไม่พูดมากอีก เขาหายวับไปจากที่เดิม เรื่องที่เหลือเขาเชื่อว่าฉางเยวียเฉียนรู้ว่าสมควรทำอย่างไร
เมื่อเจียงฉางเซิงจากไปแล้ว เผ่าฉางก็ส่งเสียงโหวกเหวกดังสะเทือนฟ้า“สวรรค์! เมื่อครู่คือผู้ใด แข็งแกร่งนัก!”“แรงกดข่มของเจ้าสวรรค์ผู้นั้นแข็งแกร่งถึงเพียงนั้น แต่กลับถูกสังหารด้วยธนูเพียงสามดอก…”“อีกฝ่ายเพิ่งช่วยเรา ย่อมหมายความว่าไม่เกรงกลัวโลกเทพยุทธ ผู้ที่ไม่เกรงกลัวโลกเทพยุทธทั้งหลายไม่ใช่คนที่เราจะจินตนาการออกเสียทีไหนกัน”“นั่นสิ เจ้าสวรรค์ผู้นั้นบอกว่าเราสมคบกับลัทธิโบราณ หรือว่าคนเมื่อครู่ก็คือ… ปัดโธ่! เหลวไหล ผู้อาวุโส ท่านว่าคนเมื่อครู่เหมือนสาวกลัทธิโบราณหรือไร? นั่นมันข้อหาที่เจ้าสวรรค์โลกเทพยุทธ์ใส่ร้ายผู้อื่นต่างหาก!”
สมาชิกเผ่าฉางต่างวิพากษ์วิจารณ์กัน ผู้ฝึกยุทธในมหาพิภพนิลเหลืองเชิดชูพลังมากกว่าผู้ฝึกยุทธในโลกแห่งยุทธเสียอีก ดังนั้นความแข็งแกร่งของเจียงฉางเซิงจึงทำให้พวกเขานับถือชื่นชมอย่างที่สุด จนเริ่มตั้งตาค
