ครึ่งปีของตระกูลหนึ่งแล้ว
เพียงแค่นี้ ลู่เยี่ยก็รู้สึกพึงพอใจอย่างมาก
ต่อมา เขาหยิบจดหมายหลายฉบับออกมา แล้วแกะอ่านทีละฉบับ
จดหมายเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ค้นพบได้จากตัวของราชาอสรพิษหางแดง
“เป็นเช่นนั้นจริงๆ”
ไม่นานนัก ลู่เยี่ยก็หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา ซึ่งเป็นลายมือของหลี่ฮั่นซานอย่างชัดเจน
เนื้อหาเรียบง่าย เป็นการขอความช่วยเหลือจากเทพแห่งแม่น้ำราชาอสรพิษหางแดงให้สังหารลู่เยี่ย!
ที่ด้านท้ายยังมีข้อความระบุว่า ‘เผาทันทีหลังอ่าน’ แต่เห็นได้ชัดว่าราชาอสรพิษหางแดงไม่ได้ทำเช่นนั้น
ลู่เยี่ยก็สามารถเดาได้ว่า การที่ราชาอสรพิษหางแดงเก็บจดหมายฉบับนี้ไว้ก็เท่ากับจับจุดอ่อนของหลี่ฮั่นซานไว้ได้หนึ่งอย่าง
แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้คงใช้ประโยชน์ไม่ได้อีกแล้ว
“มา กินด้วยกันเถิด”
ลู่เยี่ยเก็บจดหมายฉบับนี้ แล้วฉีกก้ามกุ้งย่าง ยื่นส่งให้อีกาหัวขาว
“ท่านใต้เท้า ใต้เกาะซิงจั๋วนี้มิใช่ว่ายังมีวังใต้ดินอีกแห่งหรือ? เหตุใดท่านจึงไม่ไปดู?” อีกาหัวขาวเอ่ยถาม
“ไม่รีบร้อน อีกสักครู่คงมีคนมาอีก” ลู่เยี่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เนื้อกุ้งใสแวววาวราวกับแก้ว ส่วนผิวด้านนอกถูกย่างจนเหลืองกรอบ ขณะที่ด้านในนุ่มชุ่มฉ่ำน้ำ รสสัมผัสกรอบอร่อยอย่างยิ่ง เมื่อปรุงรสด้วยเมล็ดยี่หร่าและพริกแห้ง จึงเหมาะสำหรับแกล้มสุราที่สุด
“ยังมีคนมาอีกหรือ?”
อีกาหัวขาวชะงักไป ท่านใต้เท้านี่กำลังรอรับศึกอย่างสบายๆ เตรียมพร้อมจะสู้ศึกใหญ่อีกรอบงั้นหรือ?
