เช่นนี้แล้วใครเล่าจะกล้าออกไปต่อสู้อีก?
ลู่เยี่ยก็อดที่จะยิ้มเยาะไม่ได้
เหล่าปีศาจที่อยู่ในที่นี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงกลุ่มคนที่ไร้ความสามารถ แต่ละคนล้วนมีความคิดของตนเอง ไม่เต็มใจที่จะเอาชีวิตไปเสี่ยงอย่างไร้ประโยชน์เพื่อราชาอสรพิษหางแดง
“คนยังไม่ทันจากไป น้ำชากลับเย็นชืดเสียแล้ว พวกเจ้าช่างทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก!”
ราชาอสรพิษหางแดงเห็นได้ชัดว่าสังเกตเห็นจุดนี้ด้วย สีหน้าจึงค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้น
“ท่านใต้เท้า ผู้น้อยยินดีออกรบเพื่อท่าน!”
หลานสุ่ยหลางจวินยืนขึ้น
ตามมาด้วยบรรดาผู้ติดตามที่รับใช้ราชาอสรพิษหางแดงเช่นกัน ทั้งหมดก้าวออกมายืนยันจุดยืนของตน
อย่างไรก็ตาม มีปีศาจใหญ่ตนหนึ่งพลันลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “พี่ชายเทพแห่งแม่น้ำ ข้ายังมีธุระด่วน ขออำลาก่อน!”
แล้วหันหลังจะเดินจากไป
“เจ้ากล้างั้นหรือ!”
ราชาอสรพิษหางแดงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “หากเจ้ากล้าก้าวออกจากประตูนี้ ข้าจะสังหารครอบครัวเจ้าให้หมด!”
“รวมถึงพวกเจ้าด้วย!”
ราชาอสรพิษหางแดงเอ่ยด้วยท่าทีเต็มไปด้วยจิตสังหาร กวาดตามองไปยังเหล่าปีศาจใหญ่ที่นั่งอยู่ “วันนี้ผู้ใดกล้าจากไป ผู้นั้นก็คือศัตรูคู่อาฆาตของข้า ทุกคนจะต้องตาย!”
