หนึ่งประโยคนั้นทำให้เหล่าปีศาจใหญ่ที่มางานเลี้ยงต่างอลหม่าน
“อสรพิษ ลู่เยี่ยผู้นั้นมาเพื่อเจ้า ไฉนเจ้าไม่ลงมือเพื่อจัดการเขาเองเล่า?”
มีปีศาจตนหนึ่งกล่าวออกมาอย่างโกรธธเกรี้ยว
“ใช่แล้ว เจ้าเป็นเจ้าภาพ แต่กลับให้พวกข้าเข้าไปหาความตาย ส่วนตัวเจ้าเองกลับนั่งดูอยู่ข้าง ๆ นี่มันเป็นธรรมเนียมอันใดกัน?”
“อสรพิษ หากเจ้าต้องการฉีกหน้ากันจริง ๆ ข้าจะเอาเรื่องเลว ๆ ที่เจ้าทำมาตลอดหลายปีนี้ไปแฉให้หมด แล้วดูสิว่าราชสำนักต้าเฉียนจะยังยอมรับเจ้าในฐานะเทพแห่งแม่น้ำหรือไม่!”
ปีศาจใหญ่เหล่านั้นต่างก็แสดงความไม่พอใจ ด่าทอราชาอสรพิษหางแดง กลับทำให้ลู่เยี่ยกลายเป็นผู้ดูความสนุกวุ่นวายอยู่ข้าง ๆ
“ดี! ดีมาก! ดีเหลือเกิน!”
ราชาอสรพิษหางแดงพลันหัวเราะขึ้น “รอให้ข้าสังหารลู่เยี่ยผู้นี้เสียก่อน แล้วข้าจะใช้นามเทพแห่งแม่น้ำซงหยางเหยียบย่ำรังของพวกเจ้าให้ราบคาบทีละแห่ง เพื่อเป็นการทำความดีความชอบให้แก่ราชสำนัก!”
อะไรนะ?
คนผู้นี้คงเสียสติไปแล้ว ถึงยังกล้าขู่ว่าจะกวาดล้างพวกเขาทั้งหมดให้หมดสิ้น?
เหล่าปีศาจใหญ่ทั้งหลายต่างตกตะลึงด้วยความหวาดกลัว
