มีเพียงลู่เยี่ยเท่านั้นที่มองออกในแวบแรกว่าราชาอสรพิษหางแดงมิได้โกรธจนสติแตก แต่มันได้หมายตาเหล่าผู้ฝึกตนปีศาจเหล่านั้นมานานแล้ว!
‘ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวในตอนนี้ ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากการหาข้ออ้างเท่านั้น’
‘ช่างเป็นความคิดที่เหี้ยมโหดอำมหิตเสียจริง!’ ลู่เยี่ยคิดในใจ
เมื่อครู่นี้ราชาอสรพิษหางแดงยังไม่ยอมลงมือ เห็นได้ชัดว่าตั้งใจใช้เขาเป็นดาบสังหารคนโดยเฉพาะ
เมื่อราชาวารีควางหลานและอวี๋ปอถงตาย ดินแดนของพวกเขาก็จะไร้ผู้นำ ราชาอสรพิษหางแดงก็จะสามารถฉวยโอกาสนี้ผนวกรวมดินแดนนี้ได้ในทันที
‘แน่นอน หากข้าตายไปเมื่อครู่ ก็ย่อมเป็นประโยชน์ต่อราชาอสรพิษหางแดงเช่นกัน เพราะเจ้าก็จะไม่ต้องกังวลว่าจะถูกกรมปราบปีศาจสืบสวนอีกต่อไป!’
‘ยังคิดจะถือโอกาสนี้ยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว น่าเสียดายที่เจ้าต้องผิดหวังเสียแล้ว’
ลู่เยี่ยใช้ปลายนิ้วเช็ดคมดาบเบา ๆ แล้วก้าวออกไปทันที พุ่งเข้าไปสังหารราชาอสรพิษหางแดง
รวดเร็วดั่งสายฟ้า
“ไม่ดื่มสุรามงคลแต่กลับดื่มสุราลงทัณฑ์! เจ้าอยากตายเองก็อย่าได้โทษข้า!”
ราชาอสรพิษหางแดงหัวเราะเย็นชาหนึ่งที แล้วสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง
ตูม!
