น้ำเสียงของราชาอสรพิษหางแดงหนักหน่วงขึ้นทันใด พลางตวาดเสียงดังว่า “ข้าคือเทพแห่งสายน้ำที่ได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนัก! เจ้าเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ใครให้ความกล้าเจ้ามาต่อต้านข้า?”
โครม!
เสียงดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง ก้องกังวานไปทั่วทั้งตำหนักใหญ่
แรงสั่นสะเทือนทำให้โต๊ะและเก้าอี้สั่นไหว ถ้วยชามส่งเสียงกระทบกัน
บรรดานางกำนัลและคนรับใช้ต่างรู้สึกเจ็บแก้วหูและตัวสั่นไปทั้งร่าง
เหล่าปีศาจใหญ่ที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึงกับพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากราชาอสรพิษหางแดง
แต่สิ่งที่นอกเหนือความคาดหมายของทุกคน คือ ลู่เยี่ยกลับไม่ได้หวาดกลัวเลย แต่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
“ที่แท้เจ้าก็กังวลว่าข้ามาเพียงลำพัง แต่อาจมีคนอื่นอยู่เบื้องหลังคอยสั่งการข้าอยู่งั้นหรือ?”
ลู่เยี่ยยิ้มพลางปลอบใจ “วางใจเถิด วันนี้ที่นี่มีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้น!”
“เช่นนั้นหรือ”
ดวงตาของราชาอสรพิษหางแดงส่องประกาย ทว่าจู่ ๆ เขาก็หันไปมองด้านข้าง “แม่นางปี้ซิ่ว ข้าได้รับการแต่งตั้งจากกรมโหรหลวงให้เป็นเทพแห่งแม่น้ำ แต่เด็กคนนี้กลับอ้างคำสั่งของกรมปราบปีศาจมาสังหารข้า เขาสมควรได้รับโทษเช่นไร?”
