เขายกมือชี้ไปที่จอกสุราสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะหยกตรงหน้า “จอกหนึ่งเป็นสุรามงคล อีกจอกหนึ่งเป็นสุราลงทัณฑ์ เจ้าเลือกเอาจอกหนึ่ง!”
เสียงของเขาดังก้องเหมือนคำพูดที่ทุ่มลงกับพื้น
ลู่เยี่ยกล่าวว่า “สุรามงคลนั้นหมายความว่าอย่างไร?”
ราชาอสรพิษหางแดงจึงตอบว่า “หากเจ้าดื่มสุราจอกนี้ ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้ทำภารกิจของกรมปราบปีศาจจนสำเร็จ ทำให้เจ้าได้เป็นองครักษ์ปราบปีศาจของกรมปราบปีศาจอย่างแท้จริง แต่ว่า…”
เขามองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “นับจากนี้ไป เจ้าจะต้องเป็นสุนัขรับใช้ข้า!”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทั่วทั้งงานก็เกิดเสียงหัวเราะเยาะขึ้นมาพร้อมกัน
ลู่เยี่ยกล่าวว่า “แล้วสุราลงทัณฑ์เล่า?”
ราชาอสรพิษหางแดงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้เป็นวันมงคลของข้า เอาเลือดเนื้อของเจ้ามาเป็นกับแกล้มสุรา เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยให้แก่ทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่ ดีหรือไม่?”
“ดี!”
เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นทั่วทั้งตำหนักใหญ่
“ได้!”
ลู่เยี่ยตอบรับอย่างง่ายดาย
เขาเดินก้าวขึ้นไปข้างหน้าราวกับไม่มีใครอยู่ที่นั่น คว้ากาสุราจากถาดในมือนางกำนัลคนหนึ่ง แล้วแหงนหน้าดื่มอึกใหญ่
