บทที่ 32 นกสายลับ
ในระหว่างทางที่กลับไปยังจวนตระกูลลู่
“เหตุใดเจ้าจึงจงใจยั่วยุหลี่ฮั่นซานเล่า ถ้าเขาเกิดบ้าคลั่งขึ้นมาแล้วลงมือสังหารเจ้าที่นั่นจะทำอย่างไร?”
นั่วนั่วจ้องด้วยดวงตาใส ถามด้วยความไม่พอใจ
ลู่เยี่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ “มีเจ้าอยู่ เขาไม่กล้าหรอก”
“ก็จริงของเจ้า”
นั่วนั่วชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพึมพำว่า “แต่เจ้ากำลังอวดอ้างบารมีผู้อื่น รอให้ข้ากับท่านอาจารย์จากไปสิ แล้วดูว่าเจ้าจะทำอย่างไร?”
ลู่เยี่ยกล่าวอย่างจริงจัง “ที่แท้นั่วนั่วก็เป็นห่วงข้านี่เอง!”
นั่วนั่ว “?”
หญิงสาวโกรธจนอยากจะเตะเจ้าคนสารเลวนี้สักครั้ง ใครกันแน่ที่ห่วงใยเจ้า!
บนท้องฟ้า นกตัวหนึ่งโบยบินวนเวียนอยู่เป็นเวลานาน ทันใดนั้นมันก็กระพือปีกอย่างแรง แล้วพุ่งลงมาดั่งดาบคมกริบ
เพียงชั่วพริบตา มันก็ร่อนลงมาเกาะบนบ่าของลู่เยี่ยอย่างมั่นคง
“ข้าน้อยขอคารวะท่านใต้เท้า!”
ที่แท้มันคืออีกาหัวขาวตัวนั้นนี่เอง
มันหุบปีกทั้งสองข้างเข้าหากัน ก้มศีรษะลง หดกรงเล็บอย่างระมัดระวัง เพราะเกรงว่าจะทำให้เสื้อบนบ่าของลู่เยี่ยฉีกขาด
“หลี่ฮั่นซานพูดว่าอย่างไร?” ลู่เยี่ยเอ่ยถาม