สำหรับความเคลื่อนไหวอันแผ่วเบาของผังดาบเก้าคุมขังที่อยู่บนฝ่ามือ ลู่เยี่ยที่กำลังฝึกฝนอยู่นั้นมิได้ไร้ความรู้สึกตัวโดยสิ้นเชิง
ตรงกันข้าม ตลอดหลายปีมานี้ เขาได้คุ้นชินกับมันมานานแล้ว
บางครั้งเขาถึงกับฝันเห็นตัวเองปรากฏอยู่ในความโกลาหลที่ผังดาบเก้าคุมขังแสดงออกมา!
น่าเสียดายที่ความฝันนั้นช่างเลือนราง
จนถึงตอนนี้ การค้นพบเพียงอย่างเดียวของลู่เยี่ยคือ ผังดาบเก้าคุมขังบนฝ่ามือค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทีละน้อยตลอดหลายปีที่ผ่านมา!
นอกจากนี้ก็ไม่มีการค้นพบอื่นใดอีก
อย่างไรก็ตาม ลู่เยี่ยมีลางสังหรณ์อย่างแรงกล้าว่า อาจไม่ต้องรออีกนานนัก ตัวเขาจะต้องมีโอกาสที่จะสำรวจความลึกลับของผังดาบเก้าคุมขังอย่างแน่นอน!
สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ยามเช้าตรู่ หลังจากลู่เยี่ยช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้เซี่ยหลิงชิวแล้ว เขาก็ลุกขึ้นเพื่อกล่าวลา
“ท่านแม่ทัพ รอข้ากลับมาหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจปราบปีศาจ ข้าจะมารักษาอาการบาดเจ็บให้ท่านอีกครั้ง”
เซี่ยหลิงชิวหยิบม้วนคัมภีร์ที่ผนึกไว้อย่างแน่นหนาออกมา แล้วส่งให้
“เจ้าเก็บไว้ พกติดตัวไว้ หากพบเจอกับอันตราย ก็ให้เปิดม้วนคัมภีร์นี้ออก”
