ฟางเป่ยเจิ้นถูกฟาดด้วยแส้อีกครั้ง ทำให้แผ่นหลังของเขามีเลือดไหลชุ่ม เขาส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด
“ท่านผู้บัญชาการ นี่หมายความว่าอย่างไร?”
ฟางเป่ยเจิ้นโกรธจนหน้าแดง ชอบตีคนพร่ำเพรื่อ แม่นางคนนี้ทำไมถึงอารมณ์ร้ายนัก!
นั่วนั่วเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา “เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าดูไม่ออกว่าเจ้ากำลังจงใจยั่วยุลู่เยี่ย?”
“ข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นจริง ๆ!”
ฟางเป่ยเจิ้นรีบแก้ตัว
“ข้าว่าเจ้าตั้งใจ!”
นั่วนั่วจ้องเขาด้วยดวงตางดงามของนาง “หรือเจ้ายังอยากโดนตี?”
ลู่เยี่ยมองดูแล้วก็อดที่จะขำไม่ได้ การที่เซี่ยหลิงชิวจัดการให้นั่วนั่วอยู่ข้างกายเขา ช่างเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!
“หากข้าทำได้ หลังจากผ่าพิสูจน์แล้ว วัสดุที่เหลือจากปีศาจเถาวัลย์ใยแมงมุมนี้ จะกลายเป็นของข้าได้หรือไม่?”
ลู่เยี่ยเอ่ยถาม
หม่าซิ่วเหวินอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “แน่นอนว่าได้!”
สิ่งที่มีค่ามากที่สุดในร่างของปีศาจเถาวัลย์ใยแมงมุมก็คือใยแมงมุมและรากของมัน หากสามารถผ่าแยกออกมาได้อย่างละเก้าเส้นก็เพียงพอที่จะรายงานผลแล้ว
“ดี เช่นนั้นรบกวนขอยืมมีดของท่านใช้สักครู่”
ลู่เยี่ยยื่นมือออกไป
