หม่าซิ่วเหวินรีบส่งมีดกระดูกที่ปลายแหลมคมออกมา แล้วยื่นให้ลู่เยี่ยอย่างรวดเร็ว
“เจ้าจะลองจริง ๆ หรือ?”
นั่วนั่วขมวดคิ้วเข้าหากัน นางรู้สึกโกรธที่ลู่เยี่ยไม่ยอมฟังคำเตือน
“อย่ากังวลไปเลย อีกประเดี๋ยวข้าจะมอบของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ให้เจ้า รับรองว่าเจ้าต้องชอบแน่นอน”
ลู่เยี่ยกล่าวพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย
นั่วนั่วกลอกตา “ของที่เจ้ามอบให้ ข้าไม่สนใจหรอก!”
ขณะที่นางกำลังพูดอยู่นั้น ลู่เยี่ยได้ลงมือแล้ว
ปีศาจเถาวัลย์ใยแมงมุมที่อยู่ตรงหน้านี้ยาวถึงสามฉื่อ หนาเท่าแขนเด็ก เต็มไปด้วยใยแมงมุม และมีลำต้นหนาเท่าชามข้าว
เมื่อลู่เยี่ยยื่นมือซ้ายไปคว้า ใยแมงมุมสีทองเปล่งประกายนับไม่ถ้วนเหล่านั้นก็พลันพองตัวขึ้นราวกับถูกกระตุ้น
ทุกคนใจเต้นแรง หากถูกใยแมงมุมเส้นใดเส้นหนึ่งทิ่มแทงเข้า ก็จะต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส!
แต่ที่น่าประหลาดใจคือ ลู่เยี่ยไม่หลบไม่หลีกเลยแม้แต่น้อย แต่กลับยื่นมือคว้าลงไปโดยตรง ในชั่วพริบตานั้น ใยแมงมุมที่หนาแน่นก็ถูกกดลงจนหมดสิ้น
ไม่มีใยแมงมุมแม้แต่เส้นเดียวที่สามารถทิ่มแทงผิวหนังของลู่เยี่ยได้! ลำต้นของเถาวัลย์ยาวสามฉื่อ ถูกจับไว้แน่นด้วยมือเพียงข้างเดียว
