ใคร ๆ ก็รู้ว่า เมื่ออีกาหัวขาวถูกคุกคาม มันจะฆ่าตัวตายทันที นิสัยกล้าหาญเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก
“เจ้าจะฆ่าตัวตายหรือไม่?”
ลู่เยี่ยก้มหน้าลงพลางถามอีกาหัวขาวที่ยืนอยู่บนฝ่ามือด้วยรอยยิ้ม
“ข้าจะฆ่าเจ้าสารเลวนั่น!”
อีกาหัวขาวสบถเสียงดังว่า “เจ้าสารเลวนั่นอยากให้ข้าฆ่าตัวตายเสียมากกว่า เพื่อทำลายงานสำคัญของใต้เท้า! ข้าจะยอมให้แผนชั่วร้ายของเขาสำเร็จได้อย่างไร?”
เมื่อกล่าวถึงตอนท้าย อีกาหัวขาวก็แสดงท่าทางประจบสอพลอ ก้มหัวอย่างนอบน้อม หมอบลงบนฝ่ามือของลู่เยี่ย
ทุกคนรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก นกตัวนี้เหตุใดจึงเปลี่ยนนิสัยไปโดยสิ้นเชิงเช่นนี้?
“เจ้าสัตว์เดรัจฉาน! กล้าดีอย่างไรมากล่าวหาผู้อื่นด้วยปากอันสกปรกของเจ้า!”
สีหน้าของฟางเป่ยเจิ้นดูย่ำแย่ ในแววตามีเจตนาสังหารเต็มเปี่ยม
นั่วนั่วยกมือขึ้นอย่างฉับพลัน แสงสีม่วงเป็นประกายวาบขึ้น ฟาดใส่ฟางเป่ยเจิ้นราวกับแส้
เพียะ!
อาภรณ์สีเขียวของฟางเป่ยเจิ้นฉีกขาด ไหม้เกรียมเป็นหย่อม ๆ
ทั้งร่างของเขาเซถอยหลังโงนเงน ล้มลงนั่งบนพื้น
“ท่านผู้บัญชาการ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
สีหน้าของฟางเป่ยเจิ้นเปลี่ยนไปอย่างมาก
