ฟางเป่ยเจิ้นกลับดีใจยิ่งนัก เขาปรบมือชมเชย “คุณชายรองลู่ช่างเก่งกาจยิ่งนัก! เมื่องานสำเร็จ ข้าจะขอความดีความชอบและรางวัลให้ท่านด้วยตนเอง!”
“เจ้า…”
นั่วนั่วกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลู่เยี่ยก็ยิ้มแล้วโบกมือเรียกอีกาหัวขาวตัวนั้นที่อยู่ไกลออกไป “มานี่”
คำพูดอันแผ่วเบาเพียงประโยคเดียว ทุกคนล้วนไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ
แต่เมื่อตกถึงหูของอีกาหัวขาวตัวนั้น กลับเปรียบเสมือนเสียงกระซิบจากปีศาจแห่งขุมนรก มีพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวที่มิอาจบรรยายได้ ส่งผลกระทบต่อจิตเทวะโดยตรง
ครืน!
จิตเทวะของอีกาหัวขาวสั่นสะท้าน ราวกับถูกฟ้าผ่า ขนตั้งชัน แล้วร้องด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ยแม่เจ้า! บิดามันเถิด…”
ในชั่วขณะถัดมา มันเกิดอาการเซไปเซมา ราวกับดื่มสุราจนมึนเมา พลางกระพือปีกทั้งสองอย่างโซซัดโซเซบินตรงมาทางลู่เยี่ย
สุดท้ายก็ร่อนลงมาเกาะบนมือของลู่เยี่ย
“นี่มัน…”
ทุกคนต่างตกตะลึง นี่มันเคล็ดวิชาลับอันใดกัน เหตุใดถึงกับทำให้อีกาหัวขาวไม่อาจต้านทาน จำต้องทำตามคำสั่ง?
“ลู่เยี่ย เจ้าต้องระวังตัวให้ดี!”
ฟางเป่ยเจิ้นตะโกนเสียงดัง “หากอีกาหัวขาวฆ่าตัวตาย การทดสอบทักษะการลงทัณฑ์ของเจ้าก็จะล้มเหลว!”
