ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเข้าใจว่าลู่เยี่ยกำลังถามอีกาหัวขาวตัวนั้น!
อีกาหัวขาวชำเลืองมองลู่เยี่ยแล้วสบถด่าว่า “เจ้าเด็กบ้านไหนกัน ไร้มารยาทสิ้นดี ไม่รู้หรือว่าเวลาถามคำถามข้าเจ้าต้องคุกเข่าพูด?”
อีกาหัวขาวตัวนี้แม้ถูกจับตัว แต่มันกลับมีท่าทางหยิ่งผยองอยู่ในตัว และยังสาปแช่งด้วยคำหยาบคายด้วย
หลายคนมองมันด้วยสายตาแปลกประหลาด พยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้
พวกเขาล้วนเคยได้สัมผัสความสามารถในการพูดของอีกาหัวขาวตัวนี้มาแล้ว ปากเล็ก ๆ นั้นเปิดขึ้นมาครั้งใดก็มีแต่คำหยาบสบถออกมาทุกครั้ง
“ลู่เยี่ย เจ้าอย่าพูดแทรก!”
นั่วนั่วเอ่ยด้วยความขุ่นเคือง “ด่านทักษะการลงทัณฑ์นี้ ข้าไม่มีทางยอมรับโดยเด็ดขาด ข้าจะไปพบหลี่ฮั่นซานเดี๋ยวนี้ ถามเขาดูว่ายังต้องการศีรษะของตนเองอยู่หรือไม่!”
“อย่าเลย”
ลู่เยี่ยรีบห้ามปรามทันที “นี่เป็นความดีความชอบครั้งใหญ่ที่ใต้เท้าหลี่จัดเตรียมให้ข้าด้วยตนเอง ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร?”
นั่วนั่วชะงักไปชั่วขณะ เกือบสงสัยว่านางฟังผิดไป
ทุกคนในห้องโถงใหญ่ต่างตกตะลึงกันหมด ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเป็นหลุมพรางแท้ ๆ แต่กลับยอมเดินเข้าไปเอง คุณชายรองลู่เสียสติไปแล้วกระมัง
