นั่วนั่วในฐานะผู้บัญชาการอาภรณ์สีเงินเหมือนกัน นางได้มาเยือนด้วยตนเอง แต่หลี่ฮั่นซานกลับไม่ออกมาต้อนรับเอง เห็นได้ชัดว่าทำให้นั่วนั่วรู้สึกว่าตนถูกดูแคลน!
“ขอใต้เท้าโปรดระงับโทสะ”
ฟางเป่ยเจิ้นผู้มีรูปร่างอ้วนท้วมรีบอธิบาย “ท่านใต้เท้าหลี่ร่างกายไม่ค่อยดี บัดนี้กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องภายในจวนที่ว่าการ ไม่สะดวกที่จะต้อนรับแขก”
หลังจากหยุดไปชั่วครู่ ฟางเป่ยเจิ้นก็กล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม ท่านใต้เท้าหลี่ได้ทราบจุดประสงค์การมาของท่านและคุณชายรองลู่แล้ว จึงสั่งกำชับให้ข้าร่วมมือกับพวกท่านอย่างเต็มที่!”
ว่าแล้ว ฟางเป่ยเจิ้นก็มองไปที่ลู่เยี่ยด้วยรอยยิ้ม “หากคุณชายรองลู่พร้อมแล้ว ตอนนี้ก็สามารถตามข้าเข้าไปในจวนที่ว่าการเพื่อทำการทดสอบภายในได้เลย!”
คำพูดทั้งหมดของเขาแสดงท่าทีจริงใจไร้ที่ติ ทำให้นั่วนั่วไม่มีโอกาสได้โวยวายอีกต่อไป
ลู่เยี่ยจึงกล่าวขึ้นทันทีว่า “หากข้าจำไม่ผิด ท่านเป็นคนของตระกูลฟางใช่หรือไม่?”
นัยน์ตาเล็กของฟางเป่ยเจิ้นหรี่ลงเล็กน้อย พลางหัวเราะก่อนจะเอ่ยว่า “ใช่!”
ลู่เยี่ยถามอีกว่า “ผู้บัญชาการหลี่ฮั่นซานร่างกายไม่ค่อยดี เป็นเพราะความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรชายใช่หรือไม่?”
