สีหน้าของฟางเป่ยเจิ้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย พลางฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก “เรื่องนี้ข้ามิอาจทราบได้”
ลู่เยี่ยยิ้ม “ข้าทราบก็พอแล้ว”
ตอนที่มาถึงจวนที่ว่าการกรมปราบปีศาจ เขาก็ได้สืบทราบมาว่า ผู้บัญชาการอาภรณ์สีเงินหลี่ฮั่นซานก็คือบิดาของหลี่ทั่ว!
และหลี่ทั่วนั้นก็เพิ่งตายภายใต้น้ำมือของเขาไปเมื่อวานนี้
ตอนนี้เมื่อรู้ว่าศัตรูที่สังหารบุตรชายกำลังมาเยือนถึงหน้าประตู ทว่า หลี่ฮั่นซานกลับเลือกที่จะหลบเลี่ยงการพบหน้า ท่าทีเช่นนี้ช่างชวนให้ครุ่นคิดอย่างยิ่ง
“เจ้ากังวลว่าพวกเขาจะถือโอกาสสร้างเรื่องวุ่นวายหรือ?”
แม่นางนั่วนั่วกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “วางใจเถิด มีข้าอยู่ คอยดูเถิดว่าพวกเขาเหล่านั้นจะกล้าก่อความวุ่นวายในการทดสอบหรือไม่”
ฟางเป่ยเจิ้นหัวเราะพลางกล่าวว่า “ใต้เท้ากล่าวเกินไปแล้ว ต่อให้ข้ามีความกล้าถึงร้อยเท่าก็ไม่กล้าทำลายกฎระเบียบของกรมปราบปีศาจ!”
ว่าแล้วเขาก็พาลู่เยี่ยและนั่วนั่วเข้าไปในจวนที่ว่าการกรมปราบปีศาจ จนมาถึงห้องโถงใหญ่ที่มีแสงสลัว
“โฮก!”
เพิ่งเดินเข้าห้องโถงใหญ่ได้ไม่นาน เสียงคำรามอันทรงพลังของสัตว์อสูรที่แทงทะลุแก้วหูก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
