ในสายตาของลู่เยี่ย ร่างมหึมาของสัตว์ร้ายตัวหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดและความอำมหิต ปากกว้างเหมือนชามเลือด มีเขี้ยวยาวซ้อนกันขาวโพลนและน่าหวาดกลัว
กรงเล็บคมกริบเปล่งประกายสีดำสนิท ฉีกอากาศได้อย่างง่ายดาย
ร่างบอบบางของนั่วนั่วเกร็งขึ้นอย่างตึงเครียด นางเกือบจะลงมือโดยไม่รู้ตัว แต่แขนของนางกลับถูกลู่เยี่ยจับไว้เสียก่อน “ไม่เป็นไร”
สิ้นเสียง
ปัง!
ในระยะห่างจากลู่เยี่ยเพียงไม่ถึงหนึ่งฉื่อ สัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่กระโจนเข้ามาได้ร่วงลงกระแทกพื้นอย่างรุนแรง
ตามมาด้วยเสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นทันที
มันคือสัตว์อสูรที่มีลักษณะคล้ายหมาป่า ขนสีดำสนิท มีขนาดเทียบเท่าลูกวัว ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล ลำคอถูกล่ามด้วยโซ่สีดำไว้อย่างแน่นหนา
โซ่ตรวนที่ปลายอีกด้านหนึ่งถูกผูกไว้กับเสาทองสัมฤทธิ์ในหนึ่งห้องโถงใหญ่
“ขออภัย ขออภัย ไม่ได้ทำให้ท่านทั้งสองตกใจใช่หรือไม่?”
ฟางเป่ยเจิ้นกระโดดเตะส่งสัตว์อสูรตัวนั้นปลิวไป แล้วแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใย
นั่วนั่วแค่นเสียงเย็นชา “แค่สัตว์อสูรตัวเล็ก ๆ ที่ถูกล่ามโซ่เท่านั้น เจ้าคิดว่าข้าจะตกใจงั้นหรือ?”
มาถึงก็จะแสดงอำนาจให้ข้าดูอย่างนั้นหรือ?
