บทที่ 23 หย่าภรรยา
เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ทำให้เกิดเงาที่หลากหลาย
ลู่เยี่ยมองดูพานอิ๋งซิ่วอย่างเงียบงัน ท่าทางที่สงบและเยือกเย็นของเขาเผยให้เห็นถึงความสง่างามที่มองไม่เห็น
“มีเรื่องอะไรกัน ถึงขั้นต้องมาสะสางกันในยามนี้?”
พานอิ๋งซิ่วขมวดคิ้วขึ้นมาทันที
ลู่เยี่ยสะบัดแขนเสื้อ
หีบใบหนึ่งที่บรรจุเงินบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นมากลางห้องโถงใหญ่
บนหีบยังมีสมุดบัญชีกองหนาวางอยู่
“เมื่อคืนพี่สะใภ้ใหญ่ให้คนส่งบัญชีมาให้ข้า เพื่อให้ไปสะสางบัญชีที่หอจันทรา บัดนี้บัญชีของหอจันทราข้าได้คำนวณเรียบร้อยแล้ว”
“ในหีบใบนี้ คือรายได้ทั้งหมดของหอจันทราในแปดวันที่ผ่านมา ท่านลุงฉินไม่ได้หยิบไปเลยแม้แต่เหรียญเงินบริสุทธิ์เดียว แต่เขาส่งมอบให้ข้าทั้งหมด”
ลู่เยี่ยยกมือชี้ไปที่สมุดบัญชีกองหนานั้น “และของเหล่านี้คือสมุดบัญชีของหอจันทราย้อนหลังสามปี พี่สะใภ้ใหญ่ต้องการจะดูหรือไม่?”
พานอิ๋งซิ่วจึงเอ่ยว่า “น้องรอง เจ้าต้องการจะบอกอะไรกันแน่?”
