บทที่ 22 ปล่อยให้เขาก่อเรื่องไปเถิด
“ลู่เยี่ย เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? !”
ฟางซิ่วร้องเสียงแหลมด้วยความตกใจ ดวงตาของนางเบิกกว้าง
“ให้ตายสิ! ทำนายน้อยตกใจแทบแย่!”
ลู่จั๋วสะดุ้งไปทั้งร่าง ปากเล็ก ๆ ของเขาสบถออกมาอย่างไม่พอใจ
ลู่เซียวพลันลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
สมาชิกทุกคนของตระกูลลู่ต่างหันไปมองยังประตูใหญ่พร้อมกัน
เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งคุ้นตานั้นชัดเจน เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังขึ้นมาในห้องโถงใหญ่ทันที
“คุณชายรองกลับมาแล้ว!”
“เป็นประมุขตระกูล ประมุขตระกูลกลับมาแล้ว!”
“ฮ่า ๆ ๆ สวรรค์ยังมีตา! !”
เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นและดีใจของคนตระกูลลู่แล้ว พี่น้องพานอิ๋งซิ่วและพานอวิ๋นเฟิงกลับยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เกิดอะไรขึ้น?
ทั้ง ๆ ที่ได้ก่อเรื่องใหญ่ที่สำนักศึกษาเทียนเหอแล้ว เหตุใดคนผู้นั้นจึงยังสามารถกลับมาได้อย่างมีชีวิต?
หรือว่าได้เกิดเรื่องที่ผู้คนไม่ล่วงรู้ขึ้นอีก?
พี่น้องทั้งสองคนมองหน้ากัน ทั้งตกตะลึงและสงสัย
ในไม่ช้า ทุกคนต่างสังเกตเห็นว่าด้านหลังของลู่เยี่ยยังมีกลุ่มคนเดินตามมาด้วย
มีทั้งบุตรหลานตระกูลอย่างลู่ผิงและผู้อาวุโสเก้าหยวนคุนจากสำนักศึกษาเทียนเหอ
