นอกจากนั้น ยังมีสตรีอีกสองคนที่ไม่คุ้นหน้าตาอีกด้วย
สตรีผู้นำหน้าสวมอาภรณ์ผ้าเรียบง่าย ผมยาวเกล้าขึ้น รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ใบหน้างดงามสะดุดตาอย่างยิ่ง
ข้างนางคือหญิงสาวร่างเล็กที่มีดวงตาและคิ้วงดงามราวกับภาพวาด มีความสง่างามเหนือสามัญชน ทั่วทั้งร่างแผ่รัศมีสูงศักดิ์อันแตกต่างจากคนธรรมดา
ทุกคนต่างตะลึงในความงามของหญิงสาวทั้งสอง พากันคาดเดาไปว่าพวกนางเป็นผู้มีฐานะสูงส่งจากที่ใดกัน
ในเวลาเดียวกัน ลู่เยี่ยก็ยิ้มตาหยีเดินเข้ามาข้างหน้า แล้วบีบแก้มของลู่จั๋วเอาไว้แน่น จากนั้นก็กล่าวว่า
“เจ้าเกิดในตระกูลลู่ เติบโตในตระกูลลู่ อาหารการกิน ที่พักอาศัย การเรียนรู้ ตลอดจนทุกสิ่งที่จำเป็นสำหรับการฝึกฝน ล้วนเป็นตระกูลลู่ที่มอบให้เจ้า แต่บัดนี้เจ้ากลับคิดจะเปลี่ยนแซ่อย่างนั้นหรือ?”
“เจ็บ ๆ ๆ!ลู่เยี่ยปล่อยนายน้อยเร็วเข้า!”
ลู่จั๋วร้องโวยวายด้วยความเจ็บปวด “มิเช่นนั้น ข้าจะฟ้องท่านตา แล้วตอบแทนเจ้าอย่างสาสมเป็นร้อยเท่า!”
ฟางซิ่วมีสีหน้าเปลี่ยนไป รีบพุ่งเข้าไปขัดขวางทันที “ลู่เยี่ย เจ้ารีบปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”
ปัง!
ลู่เยี่ยโบกแขนทีหนึ่ง ฟางซิ่วก็ถูกกระแทกจนถอยออกไป แล้วล้มลงบนพื้นอย่างอเนจอนาถ
