“พี่สะใภ้ฟางซิ่ว เจ้าอย่าได้เคลื่อนไหวเชียว หากเจ้าเกิดบาดเจ็บขึ้นมา ก็เป็นเพราะเจ้าหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น!”
ลู่ผิงตาไวมือเร็ว รีบเข้าไปกดตัวของฟางซิ่วไว้เป็นคนแรก
“ช่างเป็นเจ้าหมาป่าน้อยตาขาวจริง ๆ”
ลู่เยี่ยยังคงยิ้มตาหยีมองไปที่ลู่จั๋ว “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตามกฎของตระกูลลู่ การเปลี่ยนแซ่โดยพลการถือเป็นการทรยศต่อตระกูล?”
ในตระกูลลู่การทรยศตระกูลเป็นความผิดร้ายแรงที่ต้องถูกประหารชีวิต!
“ทรยศตระกูล? หากเจ้ากล้าแตะต้องบุตรชายของข้าแม้เพียงเส้นผมเดียว ตระกูลฟางของข้าจะไม่ยอมเด็ดขาด!”
ฟางซิ่วกรีดร้องอย่างปวดร้าว “ลู่เยี่ย เจ้าไม่เห็นหรือว่าตอนนี้ตระกูลลู่เป็นอย่างไรแล้ว เจ้ายังจะก่อเรื่องให้ตระกูลลู่อีกงั้นหรือ?”
“ข้าไม่ได้กลัวตายสักนิด!”
ลู่จั๋วจึงร้องตะโกนตามมาว่า “ลู่เยี่ย ถ้าเจ้ามีฝีมือจริงก็สังหารข้าเลย เจ้ากล้าหรือไม่?”
เด็กชายอายุเพียงสิบเอ็ดปี แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและเหยียดหยาม
“ไม่ต้องรีบร้อน ข้าจะถลกเนื้อเถือหนัง บดกระดูกเจ้าให้แหลกละเอียด เอาสายเลือดตระกูลลู่ที่ไหลเวียนในตัวเจ้ากลับคืนมาก่อน แล้วค่อยสังหารเจ้าสัตว์เดรัจฉานน้อยตัวนี้ก็ยังไม่สาย”
