ลู่เยี่ยพลิกฝ่ามือ จับลู่จั๋วกระแทกลงกับพื้น มือหนึ่งกดที่คอ อีกมือหนึ่งชักดาบออกมาจากฝัก
คมดาบสว่างวาบจนแสบตา ทำให้หัวใจทุกคนสั่นสะท้าน
“เขายังเป็นแค่เด็กน้อยเท่านั้นนะ!”
ฟางซิ่วร้องตะโกนด้วยความสิ้นหวัง “หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!”
ลู่จั๋วก็ตกใจเช่นกัน เขามีสีหน้าหวาดกลัว ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
ลู่เยี่ยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่สายตาของเขาราวกับปีศาจในร่างมนุษย์!
“ท่านอา ข้าผิดไปแล้ว! ข้าจะไม่เปลี่ยนแซ่แล้ว และจะไม่ไปไหนแล้ว ได้โปรดละเว้นชีวิตข้าด้วยเถิด”
ลู่จั๋วร้องไห้พลางตะโกนออกมา ความจริงแล้วเขากลัวจนกระทั่งฉี่ราดกางเกงแล้ว
“ไร้ความสามารถ! หากเจ้ายืนหยัดอย่างแข็งแกร่งอีกสักนิด ข้าคงจะเห็นคุณค่าในตัวเจ้าสักหน่อย”
ลู่เยี่ยส่ายหน้าอย่างผิดหวัง เก็บดาบเข้าฝัก แล้วใช้ฝ่ามือทำลายตันเถียนของลู่จั๋ว
ลู่จั๋วเจ็บปวดจนตาพร่ามัว เขาไม่ทันได้ร้องครวญครางก็ล้มลงหมดสติไปในทันที
“จากนี้ไปให้ขับไล่ฟางซิ่วออกจากตระกูลลู่และลบชื่อลู่จั๋วออกจากทะเบียนตระกูล ตระกูลลู่ของข้าไม่มีคนที่ต่ำช้าเช่นนี้!”
ลู่เยี่ยคว้าตัวลู่จั๋วขึ้นแล้วโยนไปข้างฟางซิ่วทันที “พาเขาไป แล้วไสหัวไปซะ!”
