หยวนคุนหัวเราะเสียงดัง “หากลู่เยี่ยเจ้าไม่รังเกียจ ข้าย่อมเต็มใจอุทิศชีวิตนี้แก่ตระกูลลู่ แม้จะเป็นแค่สุนัขเฝ้าบ้านตัวหนึ่ง แล้วจะเป็นไรไปเล่า?”
ทั้งบนล่างของตระกูลลู่ต่างพากันตกตะลึง
“เจ้านี่สวามิภักดิ์ต่อลู่เยี่ยแล้วอย่างนั้นหรือ?”
พานอิ๋งซิ่วคอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ ด้วยสายตาเย็นชามาตลอด บัดนี้นางรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก
หยวนคุนคนประเภทนี้ เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้หรอก
สิ่งที่ทำให้พานอิ๋งซิ่วรู้สึกประหลาดใจอย่างแท้จริงก็คือ ทั้ง ๆ ที่ลู่เยี่ยได้ก่อเรื่องใหญ่ในสำนักศึกษาเทียนเหอแล้ว แต่เหตุใดเขาจึงยังสามารถกลับมาอย่างปลอดภัยได้
หรือว่า… เป็นเพราะหญิงสาวสองคนนั้น?
พานอิ๋งซิ่วลอบมองไปที่ประตูใหญ่อีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
นางไม่รู้จักเซี่ยหลิงชิวและนั่วนั่ว แต่สัญชาตญาณบอกนางว่าความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในสำนักศึกษาเทียนเหอนั้น มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าเกี่ยวข้องกับคนทั้งสองนี้!
“แย่แล้ว แย่แล้ว พวกเจ้าตระกูลลู่จบแล้ว!”
